۲۰-۵-۱۳۸۹, ۰۲:۵۸ عصر
نویسنده:
دکتر علی شریعتی
دکتر علی شریعتی
یکی بود ، یکی نبود غیر از «خدا» ، هیچ چی نبود ، هیچ کی نبود
خدا تنها بود ، خدا مهربان بود ، خدا بینا بود
خدا دوستدار زیبایی بود، خدا دوستدار نیکی بود خدا دوستدار شایستگی بود، خدا از سکوت و سکون بدش می آمد، خدا از پوچی بدش می آمد
خدا از نیستی بدش می آمد...
خدا «آفریننده» بود، مگر می شود که «نیافریند»؟ ناگهان ابرها را آفرید،
در فضای نیستی رها کرد
ابرهایی از «ذره» ها، هر ذره منظومه ای کوچک،
نامش : اتم، آفتابی در میان و پیرامونش،
ستاره ای، ستاره هایی ، پروانه وار ، در گردش ( کعبه ای ، برگردش ، پرستندگان ، در طواف )
ابرها به حرکت آمدند، نیرومند، فروزان، پرجوش و خروش مثل دود، مثل گردباد، مثل گرداب، مثل آتش گردان،
اتمی بزرگی، نامش، منظومه: آفتابی در میان و پیرامونش، ستاره ای، ستاره هایی پروانه وار، در گردش (کعبه ای، و برگردش، پرستندگان، در طواف! از سنگ سیاه، تا سنگ سیاه)
زندگی پدید آمد گیاه ها: از خزه های کوچک تا درختهای بزرگ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
یک عدد« یک» روی کاغذ بنویس هر چقدر می تونی جلوی یک« صفر» بذار، صفحه ات که تمام شد صفحه دیگری بگیر، کاغذت که تمام شد کاغذ دیگر بخر، دواتت که ته کشید دوات دیگه وردار جوهرت که تمام شد جوهر دیگر بخر
.
.
.
.
.
.
وقتی بخوای فقط برای «خودت» باشی، تنها باشی وقتی بخوای فقط با صفرها باشی، عمرتو مثل یک خط منحنی روی خودت دور می زنه، مثل صفر، باز از آخر میرسی به اول! ، نمی مونی، می گندی، مثل مرداب، مثل حوض، بسته می شی، مثل دایره مثل «صفر»!
.
.
.
.
اما اگر جلو« یک» بنشینی ...؟
اگر بخوای فقط برای «یک» باشی، از پوچی و از تنهایی در بیایی، همنشین «یک» بشی ...؟! ، باید برای دیگران زندگی کنی، عمر تو مثل یک خط افقی پیش می ره، مثل راه، مثل رود وقتی از «خودت» دور بشی از آخر به آبادی می رسی، مثل راه از آخر می ریزی به دریا، مثل رود
.
.
.
تو گرگ ها، تو روباه ها، تو موش ها، تو میش ها،
که «پامیشه»، که «میایسته»، بپاخیزی، بایستی، توصفرها، مثل« یک» ! بله، فقط «یک» عدده، فقط« یکعدد» ه شماره ستاره ها، منظومه ها، زمین ها، آسمان ها شماره تمام چیزهای عالم «یک» جلوش -بی نهایت-صفرها!
یک جلوش تا بینهایت صفرها یه کتاب زیبااز دکتر شریعتی هست که بعضی قسمتاشو گذاشتم.اگه تونستین حتما بخونیدش...
