انجمن جنرال , General

در اینجا بیوگرافی تمام نویسندگان نوشته می شود.

آ قای مودب پور ! رمان نویس ایرانی! سنش را نمی دانیم ! چهره او را ندیده ایم ! فقط و فقط می دانیم نامش " م. مودب پور " است ! بعضیا می گویند نامش مرتضی هست که اونم احتمال و شایعه ست ! مودب پور هفت رمان نوشته : 1. پریچهر 2. یاسمین 3. شیرین 4. یلدا 5. گندم 6. رکسانا 7. خواستگار یا انتخاب از کتاب آخری فیلم انتخاب به کارگردانی تورج منصوری و بازی فتحعلی اویسی و ماهیا پطرسیان ساخته شده است ! احتمالا کتاب انتخاب را نخوانده اید این کتاب در سکوت خبری اواخر سال 84 منتشر شد و استقبالی هم از این کتاب نشد ! البته من نخوندمش ولی ظاهرا شیوه نگارش این کتاب مانند کتابهای قبلی نیست ! به هر حال غرض از ایجاد تاپیک انتخاب بهترین اثر مودب پور و هم چنین بحث و گفتگو درباره محتوی کتابها و شخصیت مودب پور می باشد . لطفا اگر مطلبی یا سخنی در مورد مودب پور شنیدید یا دیدید ما رو بی خبر نگذارید ! اول کتاب رکسانا ببین این مانی چه می کنه تو کتابای مودب پور (شخصیت توپه مودب پور) ... - چطور اینا فقط برای ما دست بلند می‌کنن! نکنه باز داری اشاره‌ای چیزی می‌کنی؟ مانی- منکه نیم ساعته مثل بچه آدم همینجور نشستم و پشتم به خیابونه! مگه اینکه با دمم اشاره کنم! دیدم راست می‌گه! بهش گفتم - آخه تو هر وقت ساکت می‌شی، معلومه داری یه کاری می‌کنی! مانی- حالا چون من پروندم سیاهه، هر چی بشه تقصیر منه؟ - پس چرا اینا فقط برای ما دست بلند می‌کنن؟ مانی- مردم تو این چند ساله، همه یه پا روانشناس شدن! چهره توام که ازش نجابت و پرهیزکاری می‌باره! اینه که بهت اعتماد می‌کنن و می‌خوان سوار ماشینت بشن! یعنی حس اعتماد رو در مردم برمی‌انگیزی! مانی- حالا چه عیبی داره که مثلا این بیچاره‌ها رو هم سوار کنیم؟ ما که داریم این مسیر رو می‌ریم! ماشینم که خالیه! ثواب داره والا! - تکیه‌ات رو از پنجره وردار ببینم. مانی- برای چی؟ - تو وردار. مانی- این پشتم درد می‌کنه، تکیه‌ام رو دادم به در یه خرده آروم بشه! دستش رو گرفتم و کشیدمش این طرف که یه مرتبه یه صفحه کاغذ از پشتش افتاد! ... ترمز کردم و دولا شدم و از بغلش کاغذ رو ورداشتم! تا یه نگاه بهش کردم خشکم زد! روش نوشته بود: (( ولنجک - زعفرانیه 10 تومن سوار شو نوشابه خنک موجود میباشد ویژه بانوان )) یلدا را باید خواند ...یلدا را با نیم نگاه نمی توان نگریست ...یلدا دریچه ایست به نگاهی که شاید تاکنون حتی برخود بسته ایم . ولی امروز جامعه ما، نیاز به جوانانی با چشمان باز دارد ,و یلدا در ورای بیان داستان آن جسارت را در دیدن و گفتن می بخشد . کتاب پر از لذت عشق و تلخی و زشتیهای روزگار می خندیم ولی زهرخندی تلخ ,می گرییم برای آن که جامعه ما برایش چنین خواسته و با همه این احساسات درهم خاطرات یک دختر فراری مبتلا به ایدز را می شنویم و خود قضاوت می کنیم.... گوشه ای از داستان: یلدا: سیاوش! خیلی دوستم داری؟ - آره .خیلی یلدا : اگه اون لحظه که بهت گفتم برو می رفتی دیگه دوستت نداشتم - من هیچ وقت ولت نمی کنم. یلدا : حلا دارم کم کم عشق یه پسر ایرونی رو می فهمم .حالا دیگه می تونم به جای کشیدن این چیزا به عشق تو پناه ببرم . به خاط کار احمقانه ام من رو ببخش ’’ بهش خندیدم اونم بهم خندید آروم بلند شد و اومد طرفم ! احساس کردم که چیکار می خواد بکنه مونده بودم که عکس العملم باید چی باشه که تو همین وقت نیما چند تا سرفه کرد و با یه سینی چایی اومد تو بالکن و گفت: - سرخر نمی خواین؟ یعنی چایی نمی خواین ؟ من و یلدا خندیدیم و یکی یه فنجون چایی برداشتیم و شروع کردیم به خوردن . نیما: چایی اش خیلی خوبه . یعنی وامونده مثل آبی یه که روی آتیش بریزی ! با این که داغه اما آتیش رو آنی خاموش می کنه ! واسه پنبه هم خوبه این چایی اصلا دم شده برای اطفای حریق !البته باید همیشه پیشاپیش جلوی آتش سوزی رو گرفت و آتیش و پنبه رو بغل هم نگه نداشت ولی چنانچه بطور اتفاقی این آتیش پدرسگ کشیده شد طرف این پنبه لطیف و معصوم بلا فاصله باید یه استکان چایی بی موقع رو روش خالی کرد ! از این ور چایی بی موقع رو نیاورده از اون ور احساسات آتشین تبدیل می شه به یه لبخند ساده و دوسه تا فحش زیر لبی به اونی که بی موقع چایی رو آورده !..... م . مودب پور ؟ م. مودب پور تولد 1339، 1337 ؟ نام دیگر سید مرتضی مودب پور زمینه فعالیت رمان ملیت ایران سال‌های فعالیت حدود 1378 تا کنون . مرتضی مؤدب‌پور (م. مودب پور) از نویسندگان پرفروش ایرانی است. وی نویسندگی حرفه‌ای خود را حدودا از سال ۱۳۷۸ آغاز کرد. از این نویسنده تاکنون ۶ اثر داستانی منتشر شده‌است. م.مؤدب پور به قدر کافی خوانندگانش را گیج کرده. هنوز کسی نمی‌داند او چند سالش است، چه قیافه‌ ای دارد و اصلا زن است یا مرد. 6 رمان به اسم م.مؤدب پور چاپ شده و 3 کتاب دیگر به اسم ماندا معینی که البته در کنارش یک پرانتز بازشده و نوشته شده : (مؤدب پور). این ماجرا یک جوری آدم را به شک می اندازد که م حرف اول مانداست و مؤدب پور یک فامیلی برای رد گم کنی و م.مؤدب پور یک زن خانه دار است. ولی با وجود این هستند کسانی که شخص م.مؤدب پور را دیده اند. مردی خوش تیپ با مویی جو گندمی که همراه همسرش این طرف و آن طرف می‌رود . نام همسرش ماندا معینی است و نام خودش سیدمرتضی ؛ مرتضی مؤدب پور مشهور به م.مؤدب پور . مؤدب پور دوست ندارد کسی بداند چند سالش است و با اصرار از ناشرانش می خواهد که فیپی کتاب را که سال تولدش در آن ذکر شده در ابتدی کتاب چاپ نکنند . به هر حال، او متولد 1337 ،؟1339است و اولین کتابش پریچهر در سال 1378 چاپ شد. آن موقع کسی نمی‌توانست با خواندن پریچهر به ظهور یک نویسنده عامه پسند دیگر امیدوار شود . حتی ناشری که مؤدب پور کتاب را برای چاپ پیش او برده بود هم روی چاپ کتاب نظر مساعدی نداشت RE: م . مودب پور ؟ لحن محاوره ای که مؤدب پور در دیالوگ نویسی داشت به نوعی شکستن روش کلاسیک دیالوگ نویسی بری عامه پسندها بود و این ، خودش یک ریسک به حساب می‌آمد . اما بالاخره ، ناشر قبول کرد که کتاب را چاپ کند. او برای این کار 2 دلیل داشت ؛ اینکه مؤدب پور سود چندانی از چاپ اول کتابش نمی خواست و مهم تر اینکه مؤدب پور همسایه دفتر انتشارات شادان بود و مدیر انتشارات نمی خواست روی همسیه را زمین بزند . با این وجود ، مؤدب پور با آن رمان به موفقیت رسید تا همه بر سر اینکه همسایگی با دفتر انتشارات یکی از فاکتورهای نویسنده شدن او بود، توافق کنند! پس از آن اتفاق که در سال 1378 در دفتر انتشاراتی افتاد، مؤدب پور 6 رمان نوشت. او برخلاف باقی عامه پسندها که با بازی با لغات عشق و امید و فرجام به نام کتاب شان می‌رسند ، نام های دخترانه را برای کتاب هایش انتخاب می کند: یاسمین ، یلدا ، شیرین ، رکسانا ، پریچهر و گندم . البته در ین بین چند کتاب هم با نام ماندانا معینی چاپ شد که در کنار آن اسم نوشته شده بود: (مؤدب پور). کژال و دریا از این کتاب ها هستند که هنوز کسی نمی‌داند مؤدب پور آنها را به نام همسرش نوشته یا اینکه واقعا خانمش هم نویسنده شده. : م . مودب پور ؟ و به سبک سنتی عامه پسند نویس ها پی درد دل دختران و پسران شکست خورده می نشیند و داستان زندگی آنها را رمان می کند؛ بماند که برخلاف دنیای ادبیات، در سینما آثار او موفقیت زیادی ندارند. در سال 1383 فیلم سینمایی انتخاب به کارگردانی تورج منصوری و بازی ماهایا پطروسیان، مهران غفوریان و فتحعلی اویسی روی پرده رفت. آن فیلم که با یک شکست مالی محض مواجه شد، روی پوسترهای تبلیغی خود عنوان براساس رمانی از م.مؤدب پور را داشت . پس از آن تجربه تلخ ، دیگر کارگردانی سراغ اقتباس از آثار او نرفت . او ساکن محله گیشی تهران است و تنها اطلاعاتی که از او به بیرون درز کرده ، چیزهای پیش پا افتاده ای است؛ مثل ینکه اتومبیل شخصی اش پرشیاست، یک فرزند 19 ساله دارد و منزلش در گیشا 3 خوابه است. با وجود این او هنوز از گفتن اینکه پیش از سال۱۳۸۰ و نویسندگی چه کاری می کرده ، فرار می کند. انگار او از زندگی گذشته خود فراری است که به کسی شغل سابق خود را نمی‌گوید . فقط به گفتن شغل آزاد قناعت می کند و البته حرفی از تحصیلاتش نمی‌زند ؛ هرچند مدت هاست دهان به دهان می چرخد که او حتی دیپلم هم ندارد . او برای اینکه این که اسرار فاش نشود با هیچ خبرنگاری گفت و گو نمی کند . شاید می ترسد که در این گفت و گوهای کوتاه ، سؤال ها به گذشته مبهم او برگردد . او خودش را ممنوع المصاحبه می‌داند و معلوم نیست که برای فرار از گفت و گو با خبرنگاران خودش را ممنوع المصاحبه کرده یا آن طور که خودش ادعا می کند ده نمکی و دولت با او بد هستند . مؤدب پور خودش اصلا اهل کتاب نیست . کتاب های فهیمه رحیمی و اعتمادی را مبتذل می‌داند و سبک کاری خودش را بالاتر از آنها می‌داند . ادعا می کند که کتاب های او از درد دل و رنج اجتماع بیرون می‌آید . می‌گوید تمام شخصیت های رمان هایش واقعی هستند و حتی خودش مدتی را با آنها زندگی می کند . او در بین رفقایش یک جمله مشهور دارد ؛ خوانندگان باید با فهیمه رحیمی و ر.اعتمادی شروع کنند و بعد بیایند سراغ من . او حتی رمان من او نوشته رضا امیرخانی را هم قبول ندارد و می‌گوید این کتاب محتوا ندارد . در حال حاضر چاپ هر 6 رمان او در بازار کتاب به پایان رسیده و همگی برای تجدید چاپ منتظر مجوز جدید هستند . حتی با اینکه ناشرش از او خواسته بعضی از بخش های رمان را بزند ، او روی کارش تعصب دارد و به این قضیه تن نمی‌دهد. چند ماهی است مؤدب پور خودش را در خانه حبس کرده و حتی خریدهای ضروری و روزمره را مغازه داران محل برایش به طبقه سوم می‌آورند. مدتی است او دیگر در فرعی های گیشا قدم نمی‌زند . کسی نمی‌داند ، شاید دنبال سوژه رمان بعدی اش می‌گردد. از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

زهرا اسدی
خانم زهرا اسدی ساکن شهر اصفهان است ، و به خواسته ما برای گفتگو که از طریق ناشر ایشان انجام پذیرفت به گرمی پاسخ داد و همکاری کامل نمود . مطالب ذیل نتیجه سخنان ایشان است که به نظر شما می رسد.
زهرا اسدی در29 آبان سال 1337در شهر کوچک و صنعتی آبادان به دنیا آمد و چهارمین و آخرین فرزند خانواده بود . دوران تحصیل را در زادگاهش سپری کرد اما پس از پایان دبیرستان فرصتی برای ادامۀ تحصیل نیافت ، و پیرو فرهنگ خانواده بلافاصله به خانۀ بخت رفت .هنر نگارش بدون هیچ تعلیمی در او شکوفا شد و به قول خودش لطف خداوند شامل حال او گشت و ذره ای از علم بی کران حق در وجود وی به امانت گذارده شد . وی از سن سی و شش سالگی شروع به نوشتن کرد که تا امروز ، دوازده سال از اولین روزی که قلم به دست گرفت و قصه ای به نام (تقدیر شیرین) به رشتۀ تحریر در آورد می گذرد . هرچند معتقد است با نقطۀ اوج فاصلۀ زیادی دارد ، اما اعتراف می کند با گذشت زمان نوشته هایش پخته تر و شکیل تر شده است . او می گوید :
«در ابتدای کار دوستان نزدیک و فرزندانم مشوق من بودند اما بعد از چاپ دومین اثرم، لطف و محبت تمامی خوانندگان که هر کدام به نوعی با من در تماس بودند انرژی بخش بود . در این راه به طور علنی مانع و سدی نداشتم ولی مسئولیتی که در قبال همسر و فرزندانم داشته ام ، در بسیاری مواقع مرا از نوشتن باز داشته است ».
خانم اسدی با وجود علاقه ای که به مطالعه دارد وآن را یکی از بهترین سرگرمی هایش می داند ، تا جایی که امکان داشته باشد ، سعی می کند پیرو و دنباله رو نویسندۀ خاصی نباشد .
ایشان معتقد است :«اگر یک داستان ، تمام ماجرای یک زندگی واقعی را نقل کند نویسنده هنر چندانی به خرج نداده است .به ویژه که هنر نگارش ، همان پردازش و به تحریر درآوردن قوۀ تخیل است». بنابراین خانم اسدی از سوژه های واقعی استفاده می کند و آنها را با تخیل گسترش داده و پردازش می کند .
وی می گوید زمانی که صرف نوشتن یک اثر می کند بستگی به ماجرای قصه دارد یعنی ممکن است یک رمان شش ماه طول بکشد و رمان بعدی دو سال وقت بگیرد در این بین اگر در زمینه ای اطلاعات مستند نداشته باشد ، حتماً در مورد آن به اندازه لازم و کافی تحقیق می کند . خانم اسدی در گذشته به جهت اینکه فرصت بیشتری برای نوشتن داشت روزانه حدود هشت تا ده ساعت را به نگارش اختصاص می داد ولی در حال حاضر به دلیل مشغلۀ زیاد ، خیلی کم می نویسد . او پایان داستان را در حین نگارش مشخص می کند و از ابتدا پایانی برای آن در نظر نمی گیرد .
ایشان قریحه و ذوق را در نوشتن از هرچیز مهم تر می داند و معتقد است نقش تمرین و پشتکار را نمی توان نادیده گرفت بطوریکه این دو را لازم و ملزوم یکدیگرند .داستانهایش اغلب نشئت گرفته از زندگی مردم و بزرگترین هدفش القای دوستی و محبت و عشق است اگر همه به هم عشق بورزند و با هم خوب ومهربان باشند زندگی با تمام سختی هایش شیرین می شود . وی به تأثیرگذاری آثارش بسیار اهمیت می دهد و آرزوئی جز این ندارد که از طریق نوشته هایش به دل تمامی مردم راه پیدا کندواگرخدا بخواهد،مشوقی برای راهیابی به سوی راستی ها و درستی ها باشد.وی می گوید:«چطور می شود در جامعه ای زندگی کرد وبه مشکلات آن توجهی نداشت ؟».هرچند می داند برای حل این مشکلات و معضلات ، از دست رمان نویس ها کار چندانی برنمی آید ، با این وجود تلاش می کند تا با الگو ساختن شخصیت های مثبت داستان برای خوانندگان ، قدمی مفید در این راه بردارد . به سیاست علاقه ای ندارد ، اما در یکی از آثارش اشارۀ مختصری به آن کرده است . اوبه مضامین فرهنگی و اجتماعی توجه خاص دارد .
خانم اسدی می گوید تنها یک بار ، داستانی را نیمه کاره رها کرده ودیگر به سراغ آن نرفته است . به علت عشق به نوشتن ، هیچ گاه پیش نیامده که تصمیم بگیرد از نوشتن دست بکشد و گمان نمی کند کسی هم بتواند مانع نوشتن او شود . اگر روزی به او اجازۀ چاپ آثارش را ندهند، در آن صورت فقط برای خودش خواهد نوشت و چون هر نوشته ای رضایت او را جلب نمی کند ، ترجیح می دهد کمتر و پر مایه تر بنویسد .
وی می گوید :« اشعار زیبا تأثیر آرام بخشی بر روحیه ام دارند ودر میان آثار شعرا ، اشعار خواجۀ شیراز ، حضرت حافظ ، را بیشتر می پسندم ».مواردی پیش آمده که از اشعار در کتاب هایش استفاده کرده است ، اما نه خیلی زیاد .
نام کتابهایش را خودش متناسب وهماهنگ با ماجرای داستان انتخاب میکند ولی طرح روی جلد به ناشر بستگی دارد . به گفتۀ خودش در بیشتر نوشته هایش طرحی ناهمگون با داستان ، روی جلد پیاده کرده اند که بیشتر جنبۀ تجاری داشته است . به قهرمانان داستانهایش بسیار وابسته می شود وبعد از پایان هر قصه ، مدتی را در سردرگمی و بی حوصلگی محض به سرمی برد .
ایشان خاطرۀ جالبی را از دوران نویسندگی این طور بیان می کند که زمانی در برخورد با یک کتابفروش ، بعد از آشنایی و معرفی خودش ، آقای کتابفروش اظهار تعجب می کند و وقتی علت را جویا می شود در پاسخ می شنود که تصور او از زهرا اسدی بانوی مسنی بوده که شصت وچند سال دارد.
خانم اسدی به مطالعه بسیار علاقه دارد ، به شرطی که فرصت پیدا کند . در گذشته زمان بیشتری برای مطالعه داشت . در بین آثار مختلف ، از نوشته های دافنه دوموریه ، مارگارت میچل و جین استون لذت بیشتری می برد . از میان آثار نویسندگان ایرانی از نوشته های خانمها فتانه حاج سید جوادی و سیمین دانشور بیشتر خوشش می آید . اگر فرصتی پیدا کند حتماً صرف خواندن کتابهای متافیزیک و ماوراءالطبیعه می کند زیرا به این علوم بی نهایت علاقه مند است . زهرا اسدی ویژگی و مشخصۀ آثارش را در مردمی بودن آنها می داند .
ایشان دوست دارد اگر توانایی داشته باشد اثری متفاوت خلق کند و می گوید :«خیلی دلم می خواهد طنز بنویسم ولی متأسفانه استعدادی در این زمینه ندارم ». در حال حاضر مشغول نوشتن داستانی است که برگرفته از زندگی واقعی یکی از دوستانش می باشد . در مورد آینده هم برنامۀ خاصی ندارد ، هرچند آینده قابل پیش بینی نیست ولی وی با امید به رحمت پروردگار به پیش می رود و منتظر روزهای بهتر است .
خانم اسدی معتقد است ناشر می تواند نقش بسزایی در موفقیت اثر داشته باشد .عملکرد خوب ،دقت در چاپ بدون ایراد ، ویرایش صحیح ، انتخاب طرح روی جلد مناسب و به کارگیری کاغذ مرغوب می تواند در بالا بردن کیفیت کتاب دخیل باشد و اینها همه برعهدۀ ناشر است .
از او خواسته بودیم که دوعنوان از کتابهایش رابه عنوان اثر برگزیدۀ خودش برای معرفی به ناشرین و خوانندگان و شرکت در رقابت بهترین رمانها معرفی کند که ایشان «قصۀ تنهایی»و«آن سوی خیال» را بر دیگر آثارش ترجیح داد البته تا زمانی که کتاب جدیدی به چاپ نرسانده است .
ایشان انتقاد سازنده را برای بهبود و پیشبرد کارش می پسندد اما اگر انتقاد از روی غرض باشد دلشکسته می شود .
وی در پاسخ به اظهارنظر گروهی که ادبیات عامه پسند را نفی می کنند و آن را نادیده می گیرند ، می گوید :« متأسفانه این مقوله ای است که خود من هم از آن رنج می برم . عده ای سعی می کنند این سبک نگارش و این استعداد را نادیده بگیرند و برای آن ارزش و جایگاه لازم را قائل نباشند .در حالی که شاهدیم چنین استعدادهایی در کشورهای مترقی با حمایت های همه جانبه ، روز به روز شکوفاتر می شوند . به هر حال من برای عموم مردم می نویسم و خوشحالم که تشویق های آنها جبران تمامی کمبودها را می کند ».
وی در ادامه به این نکته اشاره می کند که اگر موقعیت ما همانند نویسندگان کشورهای مترقی بود شاید این بهترین راه برای امرار معاش بود ولی در اینجا ، باید به همین حق تألیف اندک اکتفا کرد . گر چه می گوید :«ناگفته نماند با ناشری که دوکتاب اخیر مرا به چاپ رسانده ، ارتباط نزدیک تری دارم ».
خانم اسدی معتقد است عشق به مطالعه در خلق و خوی آدمهاست وبا تبلیغات مناسب ، می توانیم نقش مهمی در تشویق و ترغیب مردم به کتاب خوانی داشته باشیم .
از ایشان پرسیدیم آیا تا به حال با موردی مواجه شده اند که مردان خانواده مانع پیشرفت زنان هنرمند واهل قلم شوند ، که در پاسخ چنین عنوان کرده اند :
«کتمان نمی کنم که در بعضی از خانواده های ایرانی حق زن به عنوان انسانی مستقل ، به معنای واقعی نادیده گرفته می شود . شاید اگر نگارش خللی در آسایش افراد خانوادۀ من وارد می آورد ، یا توجه مرا به آنها کمتر می کرد ، من نیز با مشکلاتی این چنین مواجه می شدم .از آنجا که نقش همسر بودن و مادر بودن برای من به مراتب پررنگ تر است ، به لطف خداوند تا به حال مشکلی از این قبیل برایم پیش نیامده است ».
در جایی که از خانم اسدی خواستیم از زندگی خصوصی اش بگوید ، وی پاسخ داد ، همسرش سرهنگ بازنشستۀ ارتش است و حاصل سالها زندگی مشترکشان چهار فرزند می باشد .پسرش مهران فوق لیسانسه حسابداری ، دخترش دلارام دانشجوی بیوتکنولوژی (شبیه سازی انسانی)که در خارج از کشور مشغول تحصیل است و دو دختر دیگرش دریانه ومهتاب هردو مشغول تحصیل در رشتۀ کامپیوتر هستند که دراین میان دلارام اشعار زیبایی سروده است و در زمینۀ نگارش هم استعداد چشمگیری دارد . وی امیدوار است که این فرزندش بتواند در آینده ادامه دهنده کارهای مادر باشد . ایشان موسیقی را بیشتر از هنرهای دیگر می پسندد ولی به سبک آن زیاد اهمیت نمی دهد و به این نکته اشاره می کند که هر نوای دل انگیزی او را به شوق می آورد . از تماشای تابلوهای نقاشی هم لذت می برد ، ولی در هیچکدام استعدادی ندارد .
اوقات فراغتش را به گفتگو با دخترانش می گذراند چون آنها در سنینی هستند که نیاز مبرمی به هم صحبتی با یک دوست شفیق دارند .بعضی اوقات به تماشای برنامه های تلویزیونی می نشیند ، یا در محوطۀ سرسبز اطراف منزلش قدم می زند .از تماشای فیلم های ایرانی خصوصاً با تحولی که در دودهۀ اخیر در سینمای ایران به وجود آمده ، به خصوص از فیلم هایی که بانوان آنها را کارگردانی کرده باشند لذت می برد . به رادیو چندان گوش نمی دهد .
به هیچ زبان خارجی تسلط ندارد و علی رغم میل باطنی اش هرگز فرصتی دست نداده است تا در این زمینه فعالیتی داشته باشد . از میان ورزش های مختلف به شنا علاقه دارد اما به گفته خودش شناگر قابلی نیست .
آنجا که از او پرسیدیم به کدام یک از شهرهای ایران علاقه بیشتری دارد ، در جواب ما گفت :« حتماً انتظار دارید بگویم آبادان ، چون زادگاه هر شخصی برایش ارزش خاصی دارد.متأسفانه از آبادان ، جز یاد و خاطره ای خوشایند ، برای من باقی نمانده است وآبادان فعلی با گذشته تفاوت بسیار دارد . در حال حاضر شیراز را به شهرهای دیگر ترجیح می دهم ».
خانم اسدی عاشق نظافت و پاکیزگی است و این خود دلیل بارزی است که با طیب خاطر به امور منزل برسد واز انجام کارها خسته نشود . وی دنیا را منزلگاهی می داند برای تکامل بندگان خدا ، یا شبیه بازار مکاره ای پرهیاهو که همه سرگرم داد و ستد هستند . او می گوید :
«ای کاش هر انسانی بهترین متاع را در بازگشت به همراه داشته باشد».
او می گوید :«تا به حال به فرصت دوباره برای زندگی کردن فکر نکرده ام اما اگر چنین فرصتی دست داد ، دلم می خواهد انسانی کوشاتر،شجاع تر،صالح تر و در عین حال مفید تر باشم ».از میان همۀ گلهای زیبا ، رز صورتی را به بقیه ترجیح می دهد و رنگ بژ را بیش از دیگر رنگها می پسندد.
در پایان به این نکته تأکید می کند که دست اندرکاران ، به قشر نویسنده توجه بیشتری داشته باشند و آنها را در یابند و برای شکوفا شدن این هنر چاره ای بیندیشند.
فهرست آثار
تقدیر شیرین درجستجوی بهار
گمشده قلب طلایی
گناه عشق قصۀ تنهایی
دراندوه فراق آنسوی خیال
راز نیاز
«نگاه خیره اش برروی سطح آبی دریا ثابت مانده بود . فکرش آنجا نبود .نسیم خنکی موج های آرام را تا ساحل می کشاند و کف های سفید را برروی شن و ماسه های ساحل می پاشید .نیاز...حواست کجاست ؟...»
ازکتاب«رازنیاز»

امیدوارم راضی باشید

از همه دوستان تشكر ميكنم به خاطر اين كه فكر ميكنم اين تايپيك به بخش كتاب رونق ميده و فقط استفاده از گزينه تشكر عمق اهميت كارشون رو نشون نميده
از همه سپاسگزارم