http://generaleshop.com/forum/ Mon, 06 Feb 2012 05:21:42 +0000 MyBB http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25188 Mon, 06 Feb 2012 02:46:46 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25188 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25187 Mon, 06 Feb 2012 00:59:59 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25187 چطوری ارتباط بر قرار میکنی؟]]> چطوری ارتباط بر قرار میکنی؟]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25185 Sun, 05 Feb 2012 22:50:59 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25185
One must always Comment créer un site Internet qui rapporte de l'argent ? (conseils, astuces) understand that person diapers are most often as used by people incontinence sufferers with moderate to help large incontinence. Nevertheless, it should be exhausted which today's diapers is a substantial improvement on their former counterparts. Today, yow will discover these products that will are-

• Structured together with compact- Which means people people who choose to use Comment créer un site Internet qui rapporte de l'argent ? grownup diapers to aid take care of their own incontinence can continue their own dynamic way of living. It is not necessary to help care about packing bulky diapers considering today's version will in shape discreetly to a container or even a wallet.

• A smaller amount bulky together with created from consistent materials- Which means that adults that opt for grownup diapers to help regulate their incontinence might monetization wear them under the majority types of normal gear. You won't ought to dress up to allow ones grownup diaper therefore you won't have to worry about "rustling" whenever you move around.

• Really absorbent- To never long adult diapers were somewhat unreliable as soon as that found absorbency. Right now, there are actually grownup diapers that offer the greatest amount of protection together with comfort.

• Get anti-odor properties- Manufacturers of Monetization with regard to Marketers on These incontinence items have produced anti-odor properties inside today's diapers and that means you don't ought to worry about increasingly being embarrassed with the odours with incontinence.

• Are sized- At once it was really difficult to find a mature diaper which meet as well very small or very large people. Today, yow will discover the right proportions involving grownup diaper that suits you the most effective. This is certainly crucial due to the fact accommodate takes on a critical part within precisely how trusted it's for incontinence protection.

One of the most well-known and widely used lines involving incontinence products comes from TENA. The following distinctive line of incontinence supplies comprise: pads, diapers, safety underwear and serenity protects. These incontinence supplies have a higher amount of absorbency together with cover. Best of all yow will discover your trend, dimensions, and level of absorbency you want to help be practical as soon as taking care of your incontinence.

TENA boasts incontinence products with regard to people which often mean that you can find the product or service that will address the needs of your referencement issue. In addition, that incontinence products provides several many other incontinence materials like incontinence bed pads to help defend bedsheets and also other home furnishings.]]>
One must always Comment créer un site Internet qui rapporte de l'argent ? (conseils, astuces) understand that person diapers are most often as used by people incontinence sufferers with moderate to help large incontinence. Nevertheless, it should be exhausted which today's diapers is a substantial improvement on their former counterparts. Today, yow will discover these products that will are-

• Structured together with compact- Which means people people who choose to use Comment créer un site Internet qui rapporte de l'argent ? grownup diapers to aid take care of their own incontinence can continue their own dynamic way of living. It is not necessary to help care about packing bulky diapers considering today's version will in shape discreetly to a container or even a wallet.

• A smaller amount bulky together with created from consistent materials- Which means that adults that opt for grownup diapers to help regulate their incontinence might monetization wear them under the majority types of normal gear. You won't ought to dress up to allow ones grownup diaper therefore you won't have to worry about "rustling" whenever you move around.

• Really absorbent- To never long adult diapers were somewhat unreliable as soon as that found absorbency. Right now, there are actually grownup diapers that offer the greatest amount of protection together with comfort.

• Get anti-odor properties- Manufacturers of Monetization with regard to Marketers on These incontinence items have produced anti-odor properties inside today's diapers and that means you don't ought to worry about increasingly being embarrassed with the odours with incontinence.

• Are sized- At once it was really difficult to find a mature diaper which meet as well very small or very large people. Today, yow will discover the right proportions involving grownup diaper that suits you the most effective. This is certainly crucial due to the fact accommodate takes on a critical part within precisely how trusted it's for incontinence protection.

One of the most well-known and widely used lines involving incontinence products comes from TENA. The following distinctive line of incontinence supplies comprise: pads, diapers, safety underwear and serenity protects. These incontinence supplies have a higher amount of absorbency together with cover. Best of all yow will discover your trend, dimensions, and level of absorbency you want to help be practical as soon as taking care of your incontinence.

TENA boasts incontinence products with regard to people which often mean that you can find the product or service that will address the needs of your referencement issue. In addition, that incontinence products provides several many other incontinence materials like incontinence bed pads to help defend bedsheets and also other home furnishings.]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25184 Sun, 05 Feb 2012 21:12:01 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25184 یک زن آمریکایی با یک ساختمان قدیمی با عمر 107 سال ازدواج کرده و در مراسم عقد خود با این دیوار لباس عروسی به تن کرده است.
برترین ها، پایگاه خبری "سیاتل بای" آمریکا خبر داد؛ بابیلونیا ایواز، یکی از تظاهرات کنندگان جنبش"سیاتل را اشغال کنید" است.



وی در مراسم عروسی خود با ساختمان بیش از 100 ساله حدود 50 دوست خود را دعوت کرد.

بنا به این گزارش، ایواز در اعتراض به گسترش خرید ساختمان های قدیمی در مناطق فقیر نشین و تخریب این ساختمان ها از سوی سرمایه گذاران جهت تاسیس آپارتمان های جدید، تصمیم به ازدواج با یکی از این ساختمان ها گرفت.]]> یک زن آمریکایی با یک ساختمان قدیمی با عمر 107 سال ازدواج کرده و در مراسم عقد خود با این دیوار لباس عروسی به تن کرده است.
برترین ها، پایگاه خبری "سیاتل بای" آمریکا خبر داد؛ بابیلونیا ایواز، یکی از تظاهرات کنندگان جنبش"سیاتل را اشغال کنید" است.



وی در مراسم عروسی خود با ساختمان بیش از 100 ساله حدود 50 دوست خود را دعوت کرد.

بنا به این گزارش، ایواز در اعتراض به گسترش خرید ساختمان های قدیمی در مناطق فقیر نشین و تخریب این ساختمان ها از سوی سرمایه گذاران جهت تاسیس آپارتمان های جدید، تصمیم به ازدواج با یکی از این ساختمان ها گرفت.]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25183 Sun, 05 Feb 2012 20:44:58 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25183 روزگار نو (rouzegareno.ir)، به نقل از گلوبال پست نوشت، يك زن خون آشام كه نامزدش را براي نوشيدن خونش كشت و يك مرد آدم خوار كه همسر خود را كشت و گوشتش را خورد ، در يك بيمارستان رواني ، عاشق يكديگر شده و مي خواهند ازدواج كنند.
ايسكاين جانسن 33 ساله و ميشل گوستافسون 23 ساله هم اكنون در مكاني با امنيت بالا به نام "كرسودن" نگهداري مي شوند.



گوستافسون مي گويد: من مي خواهم، گلوي مردم را در مترو ببرم!

اين خون آشام به دليل ريختن خون يك مرد، در بيمارستان رواني به سر مي برد. وي به نامزد سابق خود چاقو زد و سپس خون او را نوشيد.

مرد خون آشام هم سر همسر خود را با اره بريده و سپس خورده است.

جانسون مي گويد: من عاشق ميشل هستم و تا به حال كسي را به مانند او نديده ام. من مي خواهم يك زندگي بدون جنابت داشته باشتم.

گوستافسون كه شيطان پرست است، مي گويد: ما مي خواهيم با يكديگر زندگي كنيم و سرگرمي هاي خود را دنبال كنيم.

ازدواج اين دو تقريبا محال است. اين دو قاتل با خودداري از رفتن به زندان، با اقامت در يك بيمارستان روانپزشكي موافقت كرده اند.

گفتني ست، اين دو محكوم به حبس ابد هستند.]]> روزگار نو (rouzegareno.ir)، به نقل از گلوبال پست نوشت، يك زن خون آشام كه نامزدش را براي نوشيدن خونش كشت و يك مرد آدم خوار كه همسر خود را كشت و گوشتش را خورد ، در يك بيمارستان رواني ، عاشق يكديگر شده و مي خواهند ازدواج كنند.
ايسكاين جانسن 33 ساله و ميشل گوستافسون 23 ساله هم اكنون در مكاني با امنيت بالا به نام "كرسودن" نگهداري مي شوند.



گوستافسون مي گويد: من مي خواهم، گلوي مردم را در مترو ببرم!

اين خون آشام به دليل ريختن خون يك مرد، در بيمارستان رواني به سر مي برد. وي به نامزد سابق خود چاقو زد و سپس خون او را نوشيد.

مرد خون آشام هم سر همسر خود را با اره بريده و سپس خورده است.

جانسون مي گويد: من عاشق ميشل هستم و تا به حال كسي را به مانند او نديده ام. من مي خواهم يك زندگي بدون جنابت داشته باشتم.

گوستافسون كه شيطان پرست است، مي گويد: ما مي خواهيم با يكديگر زندگي كنيم و سرگرمي هاي خود را دنبال كنيم.

ازدواج اين دو تقريبا محال است. اين دو قاتل با خودداري از رفتن به زندان، با اقامت در يك بيمارستان روانپزشكي موافقت كرده اند.

گفتني ست، اين دو محكوم به حبس ابد هستند.]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25182 Sun, 05 Feb 2012 20:43:01 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25182
من که خودمو می کشم شکا چیکار می کنین؟]]>
من که خودمو می کشم شکا چیکار می کنین؟]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25181 Sun, 05 Feb 2012 20:37:42 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25181
ایمان من به رجعت هر شوکتی ست که در اقتدار بوسیده ی دیگران نهفته است

تو چون دستهای من ، من چون اندیشه های سوگوار

این روزهای سخت و تلخ و چون بادها از من جدا نخواهی شد

حدیث غریب، دوست داشتن را اینک از زبان کسی بشنو که به صداقت صدای باران بر سفال ها سخن

می گوید]]>
ایمان من به رجعت هر شوکتی ست که در اقتدار بوسیده ی دیگران نهفته است

تو چون دستهای من ، من چون اندیشه های سوگوار

این روزهای سخت و تلخ و چون بادها از من جدا نخواهی شد

حدیث غریب، دوست داشتن را اینک از زبان کسی بشنو که به صداقت صدای باران بر سفال ها سخن

می گوید]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25180 Sun, 05 Feb 2012 20:35:38 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25180
زشت ترین کلمه؟....بی وفایی

پاک ترین کلمه؟.................اشک

بی همتاترین کلمه؟............تنهایی

بی معناترین کلمه؟.......جدایی

جذاب ترین کلمه؟....آشنایی زیباترین کلمه؟...... عشق

زشت ترین کلمه؟....بی وفایی

پاک ترین کلمه؟.................اشک

بی همتاترین کلمه؟............تنهایی

بی معناترین کلمه؟.......جدایی]]>
زشت ترین کلمه؟....بی وفایی

پاک ترین کلمه؟.................اشک

بی همتاترین کلمه؟............تنهایی

بی معناترین کلمه؟.......جدایی

جذاب ترین کلمه؟....آشنایی زیباترین کلمه؟...... عشق

زشت ترین کلمه؟....بی وفایی

پاک ترین کلمه؟.................اشک

بی همتاترین کلمه؟............تنهایی

بی معناترین کلمه؟.......جدایی]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25179 Sun, 05 Feb 2012 20:33:52 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25179


زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت.همه ساکنین جزیره قایق هایشان را آماده و جزیره را ترک کردند. وقتی



جزیره به زیر آب رفت ,عشق از ثروت که قایقی با شکوه داشت کمک خواست و گفت: آیا میتونم با تو



همسفر شوم؟ ثروت گفت: نه من مقدار زیادی طلا و نقره دارم و جایی برای تو ندارم. عشق از غرور که با



یک کرجی زیبا راهی مکانی امن بود کمک خواست. غرور گفت: نه! چون تمام بدنت خیس و کثیف شده



و قایق زیبای مرا کثیف خواهی کرد. غم در نزدیکی عشق بود.پس عشق به او گفت: اجازه بده که با تو



بیایم. غم با صدای حزن آلود گفت: آه من خیلی ناراحتم ,و احتیاج دارم تنها باشم! عشق سراغ شادی



رفت و او را صدا زد,اما او آنقدر غرق شادی و هیجان بود که حتی صدای عشق را نشنید. آب هر لحظه



بالاتر میامد وعشق دیگر ناامید شد, که ناگهان صدایی سالخورده گفت من تو را خواهم برد. عشق از



خوشحالی فراموش کرد نام پیرمرد را بپرسد و سریع سوار قایق شد. وقتی به خشکی رسیدند پیرمرد به



راه خود ادامه داد و عشق تازه متوجه شد که چقدر پیرمرد به گردنش حق دارد. عشق نزد علم رفت و



گفت آن پیرمرد کی بود که جان مرا نجات داد؟ علم پاسخ داد زمان. عشق با تعجب پرسید چرا زمان به



من کمک کرد؟!! علم لبخندی خردمندانه زد و گفت:

« زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است... »]]>


زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت.همه ساکنین جزیره قایق هایشان را آماده و جزیره را ترک کردند. وقتی



جزیره به زیر آب رفت ,عشق از ثروت که قایقی با شکوه داشت کمک خواست و گفت: آیا میتونم با تو



همسفر شوم؟ ثروت گفت: نه من مقدار زیادی طلا و نقره دارم و جایی برای تو ندارم. عشق از غرور که با



یک کرجی زیبا راهی مکانی امن بود کمک خواست. غرور گفت: نه! چون تمام بدنت خیس و کثیف شده



و قایق زیبای مرا کثیف خواهی کرد. غم در نزدیکی عشق بود.پس عشق به او گفت: اجازه بده که با تو



بیایم. غم با صدای حزن آلود گفت: آه من خیلی ناراحتم ,و احتیاج دارم تنها باشم! عشق سراغ شادی



رفت و او را صدا زد,اما او آنقدر غرق شادی و هیجان بود که حتی صدای عشق را نشنید. آب هر لحظه



بالاتر میامد وعشق دیگر ناامید شد, که ناگهان صدایی سالخورده گفت من تو را خواهم برد. عشق از



خوشحالی فراموش کرد نام پیرمرد را بپرسد و سریع سوار قایق شد. وقتی به خشکی رسیدند پیرمرد به



راه خود ادامه داد و عشق تازه متوجه شد که چقدر پیرمرد به گردنش حق دارد. عشق نزد علم رفت و



گفت آن پیرمرد کی بود که جان مرا نجات داد؟ علم پاسخ داد زمان. عشق با تعجب پرسید چرا زمان به



من کمک کرد؟!! علم لبخندی خردمندانه زد و گفت:

« زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است... »]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25178 Sun, 05 Feb 2012 20:27:08 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25178 پیرمرد غمگین شد، گفت خیلی عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست .
پرستاران از او دلیل عجله اش را پرسیدند :
او گفت : همسرم در خانه سالمندان است. هر روز صبح من به آنجا می روم و صبحانه را با او می خورم. امروز به حد کافی دیر شده نمی خواهم تاخیر من بیشتر شود !یکی از پرستاران به او گفت : خودمان به او خبر می دهیم تا منتظرت نماند .
پیرمرد با اندوه ! گفت : خیلی متأسفم. او آلزایمر دارد . چیزی را متوجه نخواهد شد ! او حتی مرا هم نمی شناسد !
پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی داند شما چه کسی هستید، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می روید؟
پیرمرد با صدایی گرفته ، به آرامی گفت: اما من که می دانم او چه کسی است !]]> پیرمرد غمگین شد، گفت خیلی عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست .
پرستاران از او دلیل عجله اش را پرسیدند :
او گفت : همسرم در خانه سالمندان است. هر روز صبح من به آنجا می روم و صبحانه را با او می خورم. امروز به حد کافی دیر شده نمی خواهم تاخیر من بیشتر شود !یکی از پرستاران به او گفت : خودمان به او خبر می دهیم تا منتظرت نماند .
پیرمرد با اندوه ! گفت : خیلی متأسفم. او آلزایمر دارد . چیزی را متوجه نخواهد شد ! او حتی مرا هم نمی شناسد !
پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی داند شما چه کسی هستید، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می روید؟
پیرمرد با صدایی گرفته ، به آرامی گفت: اما من که می دانم او چه کسی است !]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25177 Sun, 05 Feb 2012 20:26:03 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25177

عشق یـــــــــــــــــعنی همدلی با بیدلان


عشق یعنی اعتنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا


عشق یعنی اطمیــــــــــــــــــــــــــــــنان از خودت


عشق یعنی مسئولـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیت


عشق یعنـی آرزوی دلنشین


عشق یعنی جنون این زمین


عشق یعنی حقیقت پنـــــهان


عشق یعنی شادی بعد ازغم


عشق یعنی مجازات شدن به دست یــــــــــــــــار


عشق یعنی عــــلاقه شـــــدید قـــــلبـــــــــــــــی.]]>

عشق یـــــــــــــــــعنی همدلی با بیدلان


عشق یعنی اعتنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا


عشق یعنی اطمیــــــــــــــــــــــــــــــنان از خودت


عشق یعنی مسئولـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــیت


عشق یعنـی آرزوی دلنشین


عشق یعنی جنون این زمین


عشق یعنی حقیقت پنـــــهان


عشق یعنی شادی بعد ازغم


عشق یعنی مجازات شدن به دست یــــــــــــــــار


عشق یعنی عــــلاقه شـــــدید قـــــلبـــــــــــــــی.]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25176 Sun, 05 Feb 2012 20:24:38 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25176
به خاطر کی زنده هستی؟ با اینکه دلم می خواست با تمام وجودم داد بزنم

"بخاطر تو" بهش گفتم به خاطر هیچ کس. پرسید پس به خاطر چه زنده

هستی؟ با اینکه دلم فریاد میزد "به خاطر تو" با یک بغض غمگین گفتم به

خاطر هیچ چیز. ازش پرسیدم تو به خاطر چی زنده هستی؟ در حالیکه اشک

تو چشمانش جمع شده بود گفت به خاطر کسی که به خاطر هیچ زنده

است.]]>
به خاطر کی زنده هستی؟ با اینکه دلم می خواست با تمام وجودم داد بزنم

"بخاطر تو" بهش گفتم به خاطر هیچ کس. پرسید پس به خاطر چه زنده

هستی؟ با اینکه دلم فریاد میزد "به خاطر تو" با یک بغض غمگین گفتم به

خاطر هیچ چیز. ازش پرسیدم تو به خاطر چی زنده هستی؟ در حالیکه اشک

تو چشمانش جمع شده بود گفت به خاطر کسی که به خاطر هیچ زنده

است.]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25175 Sun, 05 Feb 2012 20:18:21 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25175 موضوع انشا: سال گذشته را چگونه گذرانديد؟
قلم بر وسط سفيد كاغذ مي گذارم و فشار مي دهم تا انشاءام آغاز شود. سال گذشته سال بسيار خوبي و پر بركتي مي باشد. سال گذشته پسرخاله ام زير تريلي چرخ رفت و له گشت و ما در مجلس ترحيمش شركت كرديم و خيلي ميوه و خرما و حلوا خورديم و خيلي خوش گذشت. ما خيلي خاك بازي كرديم. من هر چي گشتم پسرخاله ام را پيدا نكردم. در آن روز پدرم مرا با بيل زد، بدون بي دليل! من در پارسال خيلي درس خواندم ولي نتوانستم قبول شوم و من را از مدرسه به بيرون پرت كردند. پدرم من را به مكانيكي فرستاد تا كار كنم و اوستاي من هر روز من را با زنجير چرخ مي زد و گاهي موقع ها كه خيلي عصباني مي شد من را به زمين مي بست و دو سه بار با ماشين يكي از مشتري ها از روي من رد مي شد. من خيلي در كارهاي خانه به مادرم كمك مي كنم.

مادرم من را در سال گذشته خيلي دوست مي داشت و من را خيلي ماچ مي كند ولي پدرم خيلي حسود است و من را لاي در آشپزحانه مي گذاشت. در سال گذشته شوهر خواهرم و خواهرم خيلي از هم طلاق گرفتند و خواهرم بسيار حامله است و پدرم مي گويد يا پسر است يا دوقلو، در سال گذشته ما به مسافرت رفتيم و با قطار رفتيم. من در كوپه بسيار پدرم را عصباني كردم و او براي تنبيه من را روي تخت خواباند و تخت را محكم بست و من تا صبح همان گونه خوابيدم! پدرم در سال گذشته خيلي سيگار مي كشد و مادرم خيلي ناراحت است و هي به من ميگويد: پدر سگ، ولي من نمي دانم چرا وقتي مادرم به من فحش مي دهد، پدرم عصباني مي شود! در سال گذشته ما به عيد ديدني رفتيم و من حدودا خيلي عيدي جمع كرده ام، ولي پدرم همه آن ها را از من گرفت و آنتن ماهواره اي خريد كه بسيار بد آموزي دارد و من نگاه نمي كنم و پدرم از صبح تا شب شوهاي بي ناموسي نگاه مي كند و بشكن مي زند. پدرم در سال گذشته رژيم گرفته است و هر شب با دوست هايش آب و ماست و خيار مي خورند و مي خندند، گاهي وقتا هم آب با چيپس و ماست موسير.
من خيلي سال گذشته را دوست دارم]]> موضوع انشا: سال گذشته را چگونه گذرانديد؟
قلم بر وسط سفيد كاغذ مي گذارم و فشار مي دهم تا انشاءام آغاز شود. سال گذشته سال بسيار خوبي و پر بركتي مي باشد. سال گذشته پسرخاله ام زير تريلي چرخ رفت و له گشت و ما در مجلس ترحيمش شركت كرديم و خيلي ميوه و خرما و حلوا خورديم و خيلي خوش گذشت. ما خيلي خاك بازي كرديم. من هر چي گشتم پسرخاله ام را پيدا نكردم. در آن روز پدرم مرا با بيل زد، بدون بي دليل! من در پارسال خيلي درس خواندم ولي نتوانستم قبول شوم و من را از مدرسه به بيرون پرت كردند. پدرم من را به مكانيكي فرستاد تا كار كنم و اوستاي من هر روز من را با زنجير چرخ مي زد و گاهي موقع ها كه خيلي عصباني مي شد من را به زمين مي بست و دو سه بار با ماشين يكي از مشتري ها از روي من رد مي شد. من خيلي در كارهاي خانه به مادرم كمك مي كنم.

مادرم من را در سال گذشته خيلي دوست مي داشت و من را خيلي ماچ مي كند ولي پدرم خيلي حسود است و من را لاي در آشپزحانه مي گذاشت. در سال گذشته شوهر خواهرم و خواهرم خيلي از هم طلاق گرفتند و خواهرم بسيار حامله است و پدرم مي گويد يا پسر است يا دوقلو، در سال گذشته ما به مسافرت رفتيم و با قطار رفتيم. من در كوپه بسيار پدرم را عصباني كردم و او براي تنبيه من را روي تخت خواباند و تخت را محكم بست و من تا صبح همان گونه خوابيدم! پدرم در سال گذشته خيلي سيگار مي كشد و مادرم خيلي ناراحت است و هي به من ميگويد: پدر سگ، ولي من نمي دانم چرا وقتي مادرم به من فحش مي دهد، پدرم عصباني مي شود! در سال گذشته ما به عيد ديدني رفتيم و من حدودا خيلي عيدي جمع كرده ام، ولي پدرم همه آن ها را از من گرفت و آنتن ماهواره اي خريد كه بسيار بد آموزي دارد و من نگاه نمي كنم و پدرم از صبح تا شب شوهاي بي ناموسي نگاه مي كند و بشكن مي زند. پدرم در سال گذشته رژيم گرفته است و هر شب با دوست هايش آب و ماست و خيار مي خورند و مي خندند، گاهي وقتا هم آب با چيپس و ماست موسير.
من خيلي سال گذشته را دوست دارم]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25174 Sun, 05 Feb 2012 20:16:14 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25174 شخصي ديوار خانه اش را براي نوسازي خراب مي کرد. خانه هاي ژاپني داراي فضايي خالي بين ديوارهاي چوبي هستند. اين شخص در حين خراب کردن ديوار در بين آن مارمولکي را ديد که ميخي از بيرون به پايش فرو رفته بود.
دلش سوخت و يک لحظه کنجکاو شد. وقتي ميخ را بررسي کرد متعجب شد؛ اين ميخ ده سال پيش، هنگام ساختن خانه کوبيده شده بود!!!
چه اتفاقي افتاده؟
در يک قسمت تاريک بدون حرکت، مارمولک ده سال در چنين موقعيتي زنده مانده!!!
چنين چيزي امکان ندارد و غير قابل تصور است.
متحير از اين مساله کارش را تعطيل و مارمولک را مشاهده کرد.
در اين مدت چکار مي کرده؟ چگونه و چي مي خورده؟
همانطور که به مارمولک نگاه مي کرد يکدفعه مارمولکي ديگر، با غذايي در دهانش ظاهر شد!!!
مرد شديدا منقلب شد.
ده سال مراقبت. چه عشقي! چه عشق قشنگي!!!
اگر موجود به اين کوچکي بتواند عشقی به اين بزرگي داشته باشد پس تصور کنيد ما تا چه حد مي توانيم عاشق شويم، اگر سعي کني]]> شخصي ديوار خانه اش را براي نوسازي خراب مي کرد. خانه هاي ژاپني داراي فضايي خالي بين ديوارهاي چوبي هستند. اين شخص در حين خراب کردن ديوار در بين آن مارمولکي را ديد که ميخي از بيرون به پايش فرو رفته بود.
دلش سوخت و يک لحظه کنجکاو شد. وقتي ميخ را بررسي کرد متعجب شد؛ اين ميخ ده سال پيش، هنگام ساختن خانه کوبيده شده بود!!!
چه اتفاقي افتاده؟
در يک قسمت تاريک بدون حرکت، مارمولک ده سال در چنين موقعيتي زنده مانده!!!
چنين چيزي امکان ندارد و غير قابل تصور است.
متحير از اين مساله کارش را تعطيل و مارمولک را مشاهده کرد.
در اين مدت چکار مي کرده؟ چگونه و چي مي خورده؟
همانطور که به مارمولک نگاه مي کرد يکدفعه مارمولکي ديگر، با غذايي در دهانش ظاهر شد!!!
مرد شديدا منقلب شد.
ده سال مراقبت. چه عشقي! چه عشق قشنگي!!!
اگر موجود به اين کوچکي بتواند عشقی به اين بزرگي داشته باشد پس تصور کنيد ما تا چه حد مي توانيم عاشق شويم، اگر سعي کني]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25173 Sun, 05 Feb 2012 20:06:54 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25173
دختر جوان، مانتوي مشکي تنگي به تن کرده بود که چند انگشتي از يک پيراهن بلند تر بود . شلواري هم که تن دخترک بود ،همچون مانتويش مشکي بود و تنگ مي نمود که آن هم کوتاه بود و تا چند سانتي پايين تر از زانو را مي پوشاند . به نظر مي آمد که شلوار به خودي خود کوتاه نيست و انتهاي ساق آن به داخل تا شده . دختر جوان نتوانست اهميتي به مزداي قرمز رنگ ندهد . سرش را به داخل پنجره خم کرد و به راننده گفت :" بفرماييد؟" .

مزدا مسافري نداشت . راننده آن پسر جوان و خوش چهره اي بود که عينک دودي ظريفي به چشم داشت . پسر جوان بدون معطلي و با بياني محترمانه گفت : " خوشحال ميشم تا جايي برسونمتون". دختر جوان گفت : " صادقيه ميرمااا". پسر جوان بي درنگ سرش را به نشانه تائيد تکان داد و پاسخ داد : " حتماً، بفرماييد بالا ". دخترک با متعجب ساختن پسر جوان، صندلي عقب را براي نشستن انتخاب کرد . چند لحظه اي از حرکت خودرو نگذشته بود که دختر جوان ، در حالي که روسري کوچک و قرمز خود را عقب و جلو مي کشيد و موهاي سرازير شده در کنار صورتش را نظم مي داد ،گفت :" توي ماشينت چيزي براي گوش کردن نيست "

- البته .

پسر جوان ،سپس پخش خودرو را روشن کرد . صداي ترانه اي انگليسي زبان به گوش رسيد . از آينه به دختر جوان نگاهي انداخت و با همان لبخند ظريفش که از ابتدا بر لب داشت گفت :"کريس دی برگ هست ، حالا خوشتون نمياد عوضش کنم ". دخترک با شنيدن حرف پسرجوان ،خنده تمسخر آميزي سر داد .

- ها ها ها ، اين که اريک کلاپتون . نميشنوي مگه ، انگليسي مي خونه . اصلا کجاش شبيه کريس دی برگِ .

- اِه ، من تا الان فکر مي کردم کريس دی برگ . مثل اينکه خيلي خوب اينا رو مي شناسيد ها .

دخترک ، قيافه اي به خود گرفت و ادامه داد:" اِي ، کمي "

- پس کسي طرف حسابمه که خيلي موسيقي حاليشه . من موسيقي رو خيلي دوست دارم ، اما الان اونقدر مشغله ذهني دارم که حال و حوصله موسيقي کار کردن رو ازم گرفته .

دخترک لبخندي زيرکانه زد و با لحني کش دار گفت:" اي بابا، بسوزه پدر عاشقي . چي شده ، راضي نميشه ؟"

- نه بابا، من تا حالا عاشق نشده ام . البته کسي رو پيدا نکرده ام که عاشقش بشم ، و اگرنه اگه مورد خوبي پيش بياد ، از عاشقي هم بدم نمياد . اصل قضيه اينه که، قبل از اينکه با ماشين بزنم بيرون و در خدمت شما باشم ، توي خونه با بابام دعوام شد .

- آخي ، سرچي؟ لابد پول بهت نمي ده.

- نه ، تنها چيزي که ميده پولِ . مشکل اينجاست که فردا دارم مي رم بروکسل، اونوقت اين آقا گير داده بمون توي شرکت کار داريم .

با گفتن اين جملات توسط پسر جوان ، دخترک، با اينکه سعي مي کرد به چهره اش هويدا نشود ، اما کاملا چهره اش دگرگون شد و با لحني کنجکاوانه پرسيد: " اِه، بروکسل چي کار داري؟ "

- دايي ام چند سالي هست که اونجاست . بعد از سه چهار ماه کار مداوم ، مي خواستم برم اونجا يه استراحتي بکنم؟

دخترک بادي به غبغب انداخت و سريع پاسخ داد:

- اتفاقا من هم يک هفته پيش از اسپانيا برگشتم.

- اِه، شما هم اونجا فاميل داريد؟ کدوم شهر.

- فاميل که نداريم ، براي تفريح رفته بودم ونيز.

پسر جوان نيشخندي زد و گفت : اصلا ولش کن بابا ، اسم قشنگتون چيه؟

- من دايانا هستم. اسم تو چيه، چند سالته؟ چه کاره اي؟

- چه خبره؟ يکي يکي بپرسيد، اين جوري آدم هول ميشه ... اولاً اين که اسم خيلي قشنگي داريد ، يکي از اون معدود اسم هايي که من عاشقشونم . اسم خودم سهيل ، 25 سالمه و پيش بابام که کارگذار بورس کار مي کنم . خوب حالا شما .

دخترک با شنيدن اين حرفهاي سهيل ، چهره اش گلگون شد و به تشويش افتاد .

- من که گفتم ، اسمم داياناست . 23 سالمه و کار هم نمي کنم . خونمون سمت الهيه است و الان هم محض تفريح دارم مي رم صادقيه . تا حالا بوتيک هاي اونجا نرفته ام . با يکي از دوستام اونجا قرار گذاشته ام تا بوتيک هاش رو ببينيم و اگه چيز قشنگي هم بود بخريم .

- همين چيزايي هم که الان پوشيده ايد خيلي قشنگه ها.

دايانا ، گره کوچک روسريش را باز کرد و بار ديگر گره کرد . سپس گفت:

- اِي ، بد نيست . اما ديگه يک ماهي هست که خريدمشون . خيلي قديمي شده اند ... . ولش کن ، اصلا از خودت بگو ، گفتي موسيقي کار نکرده اي و دوست داري کار کني ، آره؟

- چرا ، تا چند سال پيش يه مدتي پيانو کار مي کردم.

دخترک ، سعي مي کرد دلبرانه سخن وري کند ، اما ناگهان به جوشش افتاد ، طوري که منقطع صحبت مي کرد و کلمات را دستپاچه بيان مي کرد.

-اي واي، من عاشق پيانو ام . خيلي دوست دارم پيانو کار کنم ، يعني يه مدتي هست که کلاسش رو مي رم ، اما هنوز خيلي بلد نيستم . ... اصلا اينجوري نميشه، نگه دار بيام جلو بشينم راحت تر حرف بزنيم .

سهيل ، بي ردنگ خودرو را متوقف کرد . دايانا هم سريع پياده شد و به صندلي جلو رفت .

-دايانا خانوم ، داريم مي رسيما .

- دايانا خانوم کيه؟ بگو دايانا !!! ... . ولش کن ، فعلا عجله ندارم . بهتره چند دقيقه ديگه هم با هم باشيم . آخه من تازه تو رو پيدا کرده ام . تو که مخالفتي نداري ؟

- نه ، من که اومده بودم حالي عوض کنم . حالا هم کي بهتر از تو که حالم رو عوض کنه . فقط بايد عرض کنم که الان ساعت نه و نيمه ، حواست باشه که ديرت نشه .

دخترک با شنيدن صحبت هاي سهيل، وقتي متوجه ساعت شد، چهره اش رنجور شد و در حالي که لب خود رابا اضطراب مي گزيد ، گفت:

-آره راست ميگي ... پس حداقل يه چند دقيقه اي ماشينت رو دور فلکه نگه دار ، باهات کار دارم .

سهيل ، با قبول کردن حرفهاي دايانا ، حوالي ميدان که رسيد ، خودرو را متوقف کرد . روي خود را به دخترک کرد و کمرش را به در تکيه داد . عينک دودي را از چشمانش برداشت .چهره اي نسبتا گيرا داشت . ته ريشي به صورتش بود و موهايي ژوليده داشت که تا گوشش را مي پوشانيد . پخش خودرو را خاموش کرد و سپس با همان لبخندي که بر لب داشت گفت :

- بفرماييد.

ديگر کاملا از ظاهر و طرز صحبت دخترک مي شد پي به هيجانش برد.

- موبايلت ... شماره موبايلت رو بده، البته اگه ممکنه .

پسر جوان لحظه اي فکر کرد و سپس گوشي همراه خود را از روي داشبورد- پشت فرمان برداشت . آن را به سمت دايانا دراز کرد.

- بگير ، زنگ بزن گوشي خودت که هم شماره تو روي موبايلم ثبت بشه و هم شماره من روي موبايل تو بيفته . فقط صبر کن روشنش کنم ... اونقدر اعصابم خورد بود که گوشي رو خاموش کردم .

دايانا ، به محض ديدن گوشي گران قيمت سهيل به وجد آمد . اما سريع شوق خود را کتمان کرد و فقط به گفتن"کوشي خوبي داري ها" قناعت کرد .

- قابلت رو نداره . اتفاقا بايد عوضش کنم ، خيلي يوغوره.

- خوب ، ممنون . فقط بگو کي مي تونيم همديگه رو دوباره ببينيم .

- ببينم چي ميشه . اگه فردا برم بروکسل که هيچ، اما اگه تهران بودم يه کاريش مي کنم . اصلا بهم زنگ بزن .

- باشه ... پس من مي رم . فعلا خداحافظ .

- خوشحال شدم،...خداحافظ . ... زنگ يادت نره .

دختر جوان ، درحالي که احساس مسرت مي کرد ، با گامهايي لرزان (از شوق) از خودرو خارج شد . هر چند قدمي که بر مي داشت ،سرش را برمي گرداند و مزدا را نگاه مي کرد و دستي براي سهيل تکان مي داد . پس از دور شدن دايانا ، سهيل از داخل خودرو پياده شد و طوري که دايانا متوجه نمي شد، او را تعقيب کرد .

حوالي همان ميدان بود که دايانا روي صندلي هاي يک ايستگاه اتوبوس نشست . سهيل ، گوشه اي لابلاي جمعيت در حال گذر ، خود را پنهان کرده بود و دايانا را نظاره مي کرد . دايانا دستش را به ساق شلوار خود انداخت و تايي که از داخل داده بود را باز کرد . شلوارديگر کوتاه نبود . از داخل کيفي که بر روي دوشش بود مقنعه اي بيرون آورد و در لحظه اي کوتاه آنرا سر کرد و از زير مقنعه ، تکه پارچه اي که بر سرش بود ، بيرون کشيد . از داخل همان کيف ، آينه کوچکي خارج کرد و با يک دستمال کوچک ، از آرايش غليظي که روي صورتش بود کاست . موهاي خرمايي رنگش را که روي صورتش سرازير شده بود ، داخل مقنعه کرد و با آمدن اولين اتوبوس ، از محل خارج شد .

سهيل در طول ديدن اين صحنه ها ، همچنان لبخند بر لب داشت . با رفتن دايانا، سهيل به سمت مزدا حرکت کرد . به خودرو که نزديک مي شد زنگ موبايلي که همراهش بود ، به صدا در آمد. سهيل بلافاصله پاسخ داد:

- بله؟

صداي خواهش هاي پسر جواني از آنسوي گوشي آمد .

- سلام ، آقا هر چي مي خوايي از تو ماشين بردار ، فقط ماشين رو سالم بهم تحويل بده . تو رو خدا ، بگو کجاست بيام ببرم ...

- خوب بابا ، چه خبرته . تا تو باشي و در ماشينت رو براي آب هويج گرفتن باز نزاري ... ببينم به پليس هم زنگ زدي ؟
- نه ، به جون شما نه ، فقط تو رو خدا ماشين رو بده .

- جون منو قسم نخور ، من که مي دونم زنگ زده اي ...ولي عيبي نداره ، آدرس مي دم بيا ... فقط يه چيزي ، اين يارويي که سي ديش توي ماشينت بود کي بود؟

- کي ؟ اون خارجيه ؟ ... استينگ بود ، استينگ .

- هه هه ... يه چيز ديگه هم مي پرسم و بعدش آدرس رو مي دم ؛ ونيز توي اسپانياست ؟

- ونيز؟ نه بابا، ونيز که توي ايتالياست ... آقا داري مسخره ام مي کني ، آدرس رو بده ديگه ...

- نه ، داشتم جدول حل مي کردم . مزداي قرمزت ، ضلع جنوبي صادقيه پارک شده . گوشيت رو مي زارم توي ماشين ، ماشين رو هم مي بندم و سوييچ رو مي اندازم توي سطل آشغالي که کنار ماشينته . راستي يه دايانا خانوم هم بهت زنگ مي زنه ، يه دختر خوشگل،... برو حالش رو ببر ، برات مخ هم زدم ،... خداحافظ !]]>
دختر جوان، مانتوي مشکي تنگي به تن کرده بود که چند انگشتي از يک پيراهن بلند تر بود . شلواري هم که تن دخترک بود ،همچون مانتويش مشکي بود و تنگ مي نمود که آن هم کوتاه بود و تا چند سانتي پايين تر از زانو را مي پوشاند . به نظر مي آمد که شلوار به خودي خود کوتاه نيست و انتهاي ساق آن به داخل تا شده . دختر جوان نتوانست اهميتي به مزداي قرمز رنگ ندهد . سرش را به داخل پنجره خم کرد و به راننده گفت :" بفرماييد؟" .

مزدا مسافري نداشت . راننده آن پسر جوان و خوش چهره اي بود که عينک دودي ظريفي به چشم داشت . پسر جوان بدون معطلي و با بياني محترمانه گفت : " خوشحال ميشم تا جايي برسونمتون". دختر جوان گفت : " صادقيه ميرمااا". پسر جوان بي درنگ سرش را به نشانه تائيد تکان داد و پاسخ داد : " حتماً، بفرماييد بالا ". دخترک با متعجب ساختن پسر جوان، صندلي عقب را براي نشستن انتخاب کرد . چند لحظه اي از حرکت خودرو نگذشته بود که دختر جوان ، در حالي که روسري کوچک و قرمز خود را عقب و جلو مي کشيد و موهاي سرازير شده در کنار صورتش را نظم مي داد ،گفت :" توي ماشينت چيزي براي گوش کردن نيست "

- البته .

پسر جوان ،سپس پخش خودرو را روشن کرد . صداي ترانه اي انگليسي زبان به گوش رسيد . از آينه به دختر جوان نگاهي انداخت و با همان لبخند ظريفش که از ابتدا بر لب داشت گفت :"کريس دی برگ هست ، حالا خوشتون نمياد عوضش کنم ". دخترک با شنيدن حرف پسرجوان ،خنده تمسخر آميزي سر داد .

- ها ها ها ، اين که اريک کلاپتون . نميشنوي مگه ، انگليسي مي خونه . اصلا کجاش شبيه کريس دی برگِ .

- اِه ، من تا الان فکر مي کردم کريس دی برگ . مثل اينکه خيلي خوب اينا رو مي شناسيد ها .

دخترک ، قيافه اي به خود گرفت و ادامه داد:" اِي ، کمي "

- پس کسي طرف حسابمه که خيلي موسيقي حاليشه . من موسيقي رو خيلي دوست دارم ، اما الان اونقدر مشغله ذهني دارم که حال و حوصله موسيقي کار کردن رو ازم گرفته .

دخترک لبخندي زيرکانه زد و با لحني کش دار گفت:" اي بابا، بسوزه پدر عاشقي . چي شده ، راضي نميشه ؟"

- نه بابا، من تا حالا عاشق نشده ام . البته کسي رو پيدا نکرده ام که عاشقش بشم ، و اگرنه اگه مورد خوبي پيش بياد ، از عاشقي هم بدم نمياد . اصل قضيه اينه که، قبل از اينکه با ماشين بزنم بيرون و در خدمت شما باشم ، توي خونه با بابام دعوام شد .

- آخي ، سرچي؟ لابد پول بهت نمي ده.

- نه ، تنها چيزي که ميده پولِ . مشکل اينجاست که فردا دارم مي رم بروکسل، اونوقت اين آقا گير داده بمون توي شرکت کار داريم .

با گفتن اين جملات توسط پسر جوان ، دخترک، با اينکه سعي مي کرد به چهره اش هويدا نشود ، اما کاملا چهره اش دگرگون شد و با لحني کنجکاوانه پرسيد: " اِه، بروکسل چي کار داري؟ "

- دايي ام چند سالي هست که اونجاست . بعد از سه چهار ماه کار مداوم ، مي خواستم برم اونجا يه استراحتي بکنم؟

دخترک بادي به غبغب انداخت و سريع پاسخ داد:

- اتفاقا من هم يک هفته پيش از اسپانيا برگشتم.

- اِه، شما هم اونجا فاميل داريد؟ کدوم شهر.

- فاميل که نداريم ، براي تفريح رفته بودم ونيز.

پسر جوان نيشخندي زد و گفت : اصلا ولش کن بابا ، اسم قشنگتون چيه؟

- من دايانا هستم. اسم تو چيه، چند سالته؟ چه کاره اي؟

- چه خبره؟ يکي يکي بپرسيد، اين جوري آدم هول ميشه ... اولاً اين که اسم خيلي قشنگي داريد ، يکي از اون معدود اسم هايي که من عاشقشونم . اسم خودم سهيل ، 25 سالمه و پيش بابام که کارگذار بورس کار مي کنم . خوب حالا شما .

دخترک با شنيدن اين حرفهاي سهيل ، چهره اش گلگون شد و به تشويش افتاد .

- من که گفتم ، اسمم داياناست . 23 سالمه و کار هم نمي کنم . خونمون سمت الهيه است و الان هم محض تفريح دارم مي رم صادقيه . تا حالا بوتيک هاي اونجا نرفته ام . با يکي از دوستام اونجا قرار گذاشته ام تا بوتيک هاش رو ببينيم و اگه چيز قشنگي هم بود بخريم .

- همين چيزايي هم که الان پوشيده ايد خيلي قشنگه ها.

دايانا ، گره کوچک روسريش را باز کرد و بار ديگر گره کرد . سپس گفت:

- اِي ، بد نيست . اما ديگه يک ماهي هست که خريدمشون . خيلي قديمي شده اند ... . ولش کن ، اصلا از خودت بگو ، گفتي موسيقي کار نکرده اي و دوست داري کار کني ، آره؟

- چرا ، تا چند سال پيش يه مدتي پيانو کار مي کردم.

دخترک ، سعي مي کرد دلبرانه سخن وري کند ، اما ناگهان به جوشش افتاد ، طوري که منقطع صحبت مي کرد و کلمات را دستپاچه بيان مي کرد.

-اي واي، من عاشق پيانو ام . خيلي دوست دارم پيانو کار کنم ، يعني يه مدتي هست که کلاسش رو مي رم ، اما هنوز خيلي بلد نيستم . ... اصلا اينجوري نميشه، نگه دار بيام جلو بشينم راحت تر حرف بزنيم .

سهيل ، بي ردنگ خودرو را متوقف کرد . دايانا هم سريع پياده شد و به صندلي جلو رفت .

-دايانا خانوم ، داريم مي رسيما .

- دايانا خانوم کيه؟ بگو دايانا !!! ... . ولش کن ، فعلا عجله ندارم . بهتره چند دقيقه ديگه هم با هم باشيم . آخه من تازه تو رو پيدا کرده ام . تو که مخالفتي نداري ؟

- نه ، من که اومده بودم حالي عوض کنم . حالا هم کي بهتر از تو که حالم رو عوض کنه . فقط بايد عرض کنم که الان ساعت نه و نيمه ، حواست باشه که ديرت نشه .

دخترک با شنيدن صحبت هاي سهيل، وقتي متوجه ساعت شد، چهره اش رنجور شد و در حالي که لب خود رابا اضطراب مي گزيد ، گفت:

-آره راست ميگي ... پس حداقل يه چند دقيقه اي ماشينت رو دور فلکه نگه دار ، باهات کار دارم .

سهيل ، با قبول کردن حرفهاي دايانا ، حوالي ميدان که رسيد ، خودرو را متوقف کرد . روي خود را به دخترک کرد و کمرش را به در تکيه داد . عينک دودي را از چشمانش برداشت .چهره اي نسبتا گيرا داشت . ته ريشي به صورتش بود و موهايي ژوليده داشت که تا گوشش را مي پوشانيد . پخش خودرو را خاموش کرد و سپس با همان لبخندي که بر لب داشت گفت :

- بفرماييد.

ديگر کاملا از ظاهر و طرز صحبت دخترک مي شد پي به هيجانش برد.

- موبايلت ... شماره موبايلت رو بده، البته اگه ممکنه .

پسر جوان لحظه اي فکر کرد و سپس گوشي همراه خود را از روي داشبورد- پشت فرمان برداشت . آن را به سمت دايانا دراز کرد.

- بگير ، زنگ بزن گوشي خودت که هم شماره تو روي موبايلم ثبت بشه و هم شماره من روي موبايل تو بيفته . فقط صبر کن روشنش کنم ... اونقدر اعصابم خورد بود که گوشي رو خاموش کردم .

دايانا ، به محض ديدن گوشي گران قيمت سهيل به وجد آمد . اما سريع شوق خود را کتمان کرد و فقط به گفتن"کوشي خوبي داري ها" قناعت کرد .

- قابلت رو نداره . اتفاقا بايد عوضش کنم ، خيلي يوغوره.

- خوب ، ممنون . فقط بگو کي مي تونيم همديگه رو دوباره ببينيم .

- ببينم چي ميشه . اگه فردا برم بروکسل که هيچ، اما اگه تهران بودم يه کاريش مي کنم . اصلا بهم زنگ بزن .

- باشه ... پس من مي رم . فعلا خداحافظ .

- خوشحال شدم،...خداحافظ . ... زنگ يادت نره .

دختر جوان ، درحالي که احساس مسرت مي کرد ، با گامهايي لرزان (از شوق) از خودرو خارج شد . هر چند قدمي که بر مي داشت ،سرش را برمي گرداند و مزدا را نگاه مي کرد و دستي براي سهيل تکان مي داد . پس از دور شدن دايانا ، سهيل از داخل خودرو پياده شد و طوري که دايانا متوجه نمي شد، او را تعقيب کرد .

حوالي همان ميدان بود که دايانا روي صندلي هاي يک ايستگاه اتوبوس نشست . سهيل ، گوشه اي لابلاي جمعيت در حال گذر ، خود را پنهان کرده بود و دايانا را نظاره مي کرد . دايانا دستش را به ساق شلوار خود انداخت و تايي که از داخل داده بود را باز کرد . شلوارديگر کوتاه نبود . از داخل کيفي که بر روي دوشش بود مقنعه اي بيرون آورد و در لحظه اي کوتاه آنرا سر کرد و از زير مقنعه ، تکه پارچه اي که بر سرش بود ، بيرون کشيد . از داخل همان کيف ، آينه کوچکي خارج کرد و با يک دستمال کوچک ، از آرايش غليظي که روي صورتش بود کاست . موهاي خرمايي رنگش را که روي صورتش سرازير شده بود ، داخل مقنعه کرد و با آمدن اولين اتوبوس ، از محل خارج شد .

سهيل در طول ديدن اين صحنه ها ، همچنان لبخند بر لب داشت . با رفتن دايانا، سهيل به سمت مزدا حرکت کرد . به خودرو که نزديک مي شد زنگ موبايلي که همراهش بود ، به صدا در آمد. سهيل بلافاصله پاسخ داد:

- بله؟

صداي خواهش هاي پسر جواني از آنسوي گوشي آمد .

- سلام ، آقا هر چي مي خوايي از تو ماشين بردار ، فقط ماشين رو سالم بهم تحويل بده . تو رو خدا ، بگو کجاست بيام ببرم ...

- خوب بابا ، چه خبرته . تا تو باشي و در ماشينت رو براي آب هويج گرفتن باز نزاري ... ببينم به پليس هم زنگ زدي ؟
- نه ، به جون شما نه ، فقط تو رو خدا ماشين رو بده .

- جون منو قسم نخور ، من که مي دونم زنگ زده اي ...ولي عيبي نداره ، آدرس مي دم بيا ... فقط يه چيزي ، اين يارويي که سي ديش توي ماشينت بود کي بود؟

- کي ؟ اون خارجيه ؟ ... استينگ بود ، استينگ .

- هه هه ... يه چيز ديگه هم مي پرسم و بعدش آدرس رو مي دم ؛ ونيز توي اسپانياست ؟

- ونيز؟ نه بابا، ونيز که توي ايتالياست ... آقا داري مسخره ام مي کني ، آدرس رو بده ديگه ...

- نه ، داشتم جدول حل مي کردم . مزداي قرمزت ، ضلع جنوبي صادقيه پارک شده . گوشيت رو مي زارم توي ماشين ، ماشين رو هم مي بندم و سوييچ رو مي اندازم توي سطل آشغالي که کنار ماشينته . راستي يه دايانا خانوم هم بهت زنگ مي زنه ، يه دختر خوشگل،... برو حالش رو ببر ، برات مخ هم زدم ،... خداحافظ !]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25172 Sun, 05 Feb 2012 20:05:59 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25172
یک روز به احساسات اعلام شد که جزیره غرق خواهد شد . بنابر این همگی قایق هایی را ساختند و انجا را ترک کردند . به جز عشق . عشق تنها حسی بود که باقی ماند . عشق خواست تا اخرین لحضه ممکن مقاومت کند . وقتی جزیره تقریبا غرق شده بود ، عشق تصمیم گرفت تا کمک بخواهد .

ثروت در قایقی مجلل در حال عبور از کنار عشق بود .

عشق گفت : میتوانی من را هم با خود ببری؟

ثروت جواب داد: در قایقم طلا و نقره زیادی هست و جایی برای تو وجود ندارد.

عشق تصمیم گرفت از غرور ، که او هم سوار بر کشتی زیبایی از کنارش در حال عبور بود درخواست کمک کند .

-غرور ، لطفا کمکم کن

غرور جواب داد : عشق،من نمیتوانم کمکت کنم . تو خیس هستی و ممکن است به قایقم اسیب برسانی

غم نزدیک بود، و عشق از او هم درخواست کمک کرد و گفت اجازه بده همراهت بیایم

غم جواب داد :اه... عشق من خیلی غمگینم و نیاز دارم تنها باشم

شادی هم از کنار عشق گذشت و به قدری شاد بود که حتی صدای درخواست عشق را نشنید

ناگهان صدایی به گوش رسید،

بیا عشق ، من تو را همراه خود خواهم برد

صدا صدای پیری بود .

عشق درود فرستاد و به حدی خوشحال شد که فراموش کرد مقصدشان را بپرسدوقتی به خشکی رسید پیری راه خودش را در پیش گرفت . عشق با علم به این که چه قدر مدیون پیریست از دانش که مسنی دیگر بود پرسید : چه کسی نجاتم داد؟

دانش جواب داد : زمان بود

عشق پرسید :زمان؟اما چرا نجاتم داد؟

دانش با فرزانگی خاص و عمیقی لبخند زد و جواب داد : زیرا تنها زمان است که توانایی درک عشق را داراست!]]>
یک روز به احساسات اعلام شد که جزیره غرق خواهد شد . بنابر این همگی قایق هایی را ساختند و انجا را ترک کردند . به جز عشق . عشق تنها حسی بود که باقی ماند . عشق خواست تا اخرین لحضه ممکن مقاومت کند . وقتی جزیره تقریبا غرق شده بود ، عشق تصمیم گرفت تا کمک بخواهد .

ثروت در قایقی مجلل در حال عبور از کنار عشق بود .

عشق گفت : میتوانی من را هم با خود ببری؟

ثروت جواب داد: در قایقم طلا و نقره زیادی هست و جایی برای تو وجود ندارد.

عشق تصمیم گرفت از غرور ، که او هم سوار بر کشتی زیبایی از کنارش در حال عبور بود درخواست کمک کند .

-غرور ، لطفا کمکم کن

غرور جواب داد : عشق،من نمیتوانم کمکت کنم . تو خیس هستی و ممکن است به قایقم اسیب برسانی

غم نزدیک بود، و عشق از او هم درخواست کمک کرد و گفت اجازه بده همراهت بیایم

غم جواب داد :اه... عشق من خیلی غمگینم و نیاز دارم تنها باشم

شادی هم از کنار عشق گذشت و به قدری شاد بود که حتی صدای درخواست عشق را نشنید

ناگهان صدایی به گوش رسید،

بیا عشق ، من تو را همراه خود خواهم برد

صدا صدای پیری بود .

عشق درود فرستاد و به حدی خوشحال شد که فراموش کرد مقصدشان را بپرسدوقتی به خشکی رسید پیری راه خودش را در پیش گرفت . عشق با علم به این که چه قدر مدیون پیریست از دانش که مسنی دیگر بود پرسید : چه کسی نجاتم داد؟

دانش جواب داد : زمان بود

عشق پرسید :زمان؟اما چرا نجاتم داد؟

دانش با فرزانگی خاص و عمیقی لبخند زد و جواب داد : زیرا تنها زمان است که توانایی درک عشق را داراست!]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25171 Sun, 05 Feb 2012 20:05:04 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25171

مادر این را که می‌گوید دست رؤیا را می‌گیرد و به سمتی که اشاره می‌کند، می‌دود.

بابا هم متوجه می‌شود مامان کدام سمت است، می‌خندد و می‌گوید: روشنک! نگاه کن! خودشه؛ گلنوش، اون هم عمو کامرانه.

و بعد دستهای بلندش را بالای سرش می‌گیرد و به چپ و راست حرکت می‌دهد تا عمو، او را ببیند.

دسته گلی را که قبل از آمدن به فرودگاه خریده بودم در بغل می‌گیرم. بالاخره مسافران ایتالیا رسیدند. عمو کامران، زن عمو، و مهم‌تر از همه، دخترشان، گلنوش. خیلی وقت است منتظر رسیدن این لحظه هستم. خلاصه‌، دوشیزه افسانه‌های فامیل ما از راه رسید: گلنوش. چقدر دلم می‌خواست از نزدیک او را ببینم. حالا دیگر وقتش شده. خودم را آماده می‌کنم:

«خب روشنک خانم! فقط مواظب باش سوتی ندی. این گوی و این میدون»

چند قدم جلو می‌روم. مادر مشغول روبوسی با زن عموست. عمو، رؤیا را بغل کرده و بابا هم با گلنوش خوش و بش می‌کند.

ماتم می‌برد. یعنی واقعاً این گلنوش است! آخر چرا این شکلی؟

گلنوش یک مانتو آبی گشاد پوشیده و یک روسری بلند به همان رنگ سر کرده. ساده ساده.

نگاهی به خودم می‌اندازم. از سلیقه خودم خیلی خوشم می‌آید. پیش خود می‌گویم: «نه بابا! خودم خیلی اِی وَل دارم. طفلک گلنوش، سالهاست ایران نیومده؛ باورش شده این طرفها این ریختی می‌گردند. عیب نداره. حتماً احتیاط کرده. خیالش که راحت بشه صدتا مثل من رو درس می‌ده. هر چی نباشه، مدتهاست توی اروپا زندگی می‌کنه.

ـ روشنک؛ حواست کجاست؟ بیا اینجا دیگه!

صدای مادر، رشته افکارم را پاره می‌کند. به طرف عمو و خانواده‌اش می‌روم. دسته گل را به دست گلنوش می‌دهم و می‌گویم:

ـ خوش اومدید. خیلی دلم می‌خواست شما رو ببینم.

ـ ممنون از دسته گل قشنگت. من هم دلم می‌خواست شما رو ببینم.

دستم را به طرف گلنوش دراز می‌کنم تا با او دست بدهم. او دست مرا می‌فشارد. بعد با من روبوسی می‌کند.

پدر، ساک عمو را از او می‌گیرد و می‌گوید: خب داداش! زودتر بریم خونه مادر؛ که همه فامیل منتظرند. خیلی دوست داشتند بیان استقبال. اما چون خود شما راضی نبودید، نیومدند.

فوراً دست گلنوش را می‌گیرم و به سمت خودم می‌کشم: من و گلنوش، با هم می‌آییم.

سوئیچ پژو را در دست می‌گیرم و می‌گویم: بریم گلنوش جان.

گلنوش می‌گوید: چرا با بقیه نریم؟ تو خونه مادربزرگ، منتظرمون هستند.

ـ می‌ریم، منتها قبلش یه چرخی توی خیابونا بزنیم، تا کمی تهرون رو ببینی.

خدا خدا می‌کنم گلنوش «نه» نگوید. دیشب کلی التماس کردم تا بابا راضی شد امروز ماشین دست من باشد. خودش هم مجبور شد پراید دوستش را بگیرد؛ تا بدون وسیله نمانند. می‌خواهم برای ناهار، گلنوش را مهمان کنم.

دزدگیر ماشین را که می‌زنم، حس خوبی پیدا می‌کنم. وقت آن رسیده تا خودی نشان بدهم. نوار تکنو را می‌گذارم و صدایش را زیاد می‌کنم و آرام، از پارکینگ فرودگاه خارج می‌شوم.

ـ گلنوش نگاهم می‌کند و می‌گوید: کمربند نمی‌بندی؟

ـ باز یادم رفت. خوب شد گفتی؛ وگرنه جریمه می‌شدم.

ـ چه جالب! پس کمربند می‌بندی تا جریمه نشی!

ـ از حرفی که زده‌ام خجالت می‌کشم؛ اما به روی خود نمی‌آورم. صدای ضبط را بیشتر می‌کنم.

ـ روشنک جان! بهتر نیست صداش رو کم کنی؟

ـ ببخش. حواسم نبود تو هنوز خستگی راه از تنت بیرون نیومده.

ـ خستگی که نه. اما می‌دونی... تو این فضای کوچیک، با این صدای بلند، اعصاب آدم بدجوری به هم می‌ریزه. منظورم همون آلودگی صوتیه.

ـ حالا که این طور شد، برات یه نوار می‌ذارم که احساس کنی تو ابرها پرواز می‌کنی.

سریع یک نوار خارجی در می‌آورم و توی ضبط جا می‌دهم.

کمی جلوتر، ترافیک می‌شود. دنده را خلاص می‌کنم. گلنوش مردم را نگاه می‌کند. چشمم به آینه ماشین می‌افتد. شال سی سانتی را که به زحمت روی سرم مانده، کمی عقب‌تر می‌دهم. عینک آفتابی را از روی چشمم بر می‌دارم و در آینه، خودم را نگاه می‌کنم. خط چشم، خط لب. گوش شیطان کر، همه چیز مرتب است. گلنوش هنوز بیرون را نگاه می‌کند. نور خورشید روی صورتش افتاده. اثری از هیچ رنگ و روغنی روی صورتش دیده نمی‌شود. حتی رد یک خط باریک.

ـ می‌بینی گلنوش جون! زندگی توی ایران، یعنی تلف کردن عمر.

بر می‌گردد و با تعجب مرا نگاه می‌کند:

ـ تلف کردن عمر؟

ـ آره دیگه. همین معطلی تو ترافیک.

می‌خندد و می‌گوید: خب، این عادت تمام شهرهای بزرگه. مختص تهران هم نیست. حالا می‌خوای منو کجا ببری؟

ـ یه کم دیگه صبر کنی، می‌رسیم.

ظهر می‌شود. صدای اذان از بلندگوی مساجد شنیده می‌شود. گلنوش چشمانش را می‌بندد و آرام، جملات اذان را تکرار می‌کند. نگاهش می‌کنم. نمی‌‌دانم منظور او از این کار چیست.

ـ روشنک جان! می‌تونم یه خواهشی بکنم؟

ـ خواهش می‌کنم.

ـ لطف کن این ضبطو خاموش کن.

ـ آخه چرا؟ این نواری که گذاشتم، اِندشه.

ـ آخر چیه؟

ـ خب، خیلی آدمو آروم می‌کنه. اصلاً آدم مشکلاتشو فراموش می‌کنه.

ـ مگه تو می‌تونی ترجمه کنی؟

بالاخره وقتش رسید. از صبح تا حالا منتظرم این سؤال را از من بپرسد.

ـ بله که می‌تونم! خیلی وقته کلاس زبان می‌رم.

ـ چه زبانی؟

ـ یه مدت آموزشگاه زبان انگلیسی رفتم. اون هم به لهجه آمریکایی. چقدر هم به دردم خورد. دو سال پیش، یه سفر با مامان و بابا رفتیم خارج. رفتیم ترکیه. اون‌جا انگلیسی کلی به دادم رسید. ولی چند ماهی می‌شه که ایتالیایی می‌خونم. این خواننده بخت برگشته هم داره از شکستی که توی عشقش خورده می‌گه و از دلتنگیهاش. این نوار، به زبون ایتالیاییه.

ـ تو خیلی بانمکی، روشنک! حتماً شوخی می‌کنی. عشق و عاشقی کدومه! این همه سوز و گداز، به خاطر پدرخوانده‌ست.

دلم می‌خواهد سرم را محکم به شیشه ماشین بکوبم. اما به روی خود نمی‌آورم و می‌گویم: شوخی کردم. البته هنوز خیلی با این زبان آشنا نشدم. اما فهمیدم داره از ناپدریش می‌گه. بالاخره هیچ جای دنیا، ناپدری مثل پدر خود آدم نمی‌شه.

گلنوش بلند می‌خندد و می‌گوید: فکر می‌کنم اگه چند وقت با تو باشم، دیگه پیر نمی‌شم. منظورش پدرخونده گروههای مافیاست.

گلنوش آهی می‌کشد و می‌گوید: داره کسی رو ستایش می‌کنه که خونریزی و فساد، جزء کارهای عادیشه... دنیای کثیفیه. یکی ظلم می‌کنه و یکی دیگه براش هورا می‌کشه. نمی‌دونی چقدر لحظه شماری کردم تا این سفر جور شه. خوش به حالت که اینجا زندگی می‌کنی. حتماً منو درک می‌کنی.

اما من اصلاً گلنوش را درک نمی‌کنم. اگر بداند که چقدر دلم می‌خواهد به جای او باشم.

بالاخره راه باز می‌شود. حرکت می‌کنم. آفتاب تیرماه چشم را می‌زند. حتی تصورش نیز بدنم را می‌سوزاند. گلنوش ساکت است. روسری‌اش را با یک کلیپس کوچک، محکم بسته است.

ـ گلنوش! کمی روسریت رو شل کن. از گرما می‌پزی‌ها.

دستش را زیر روسری می‌برد و موهایی را که اصلاً بیرون نیامده به داخل هل می‌دهد.

ـ اینجا بسوزم، بهتر تا اونجا.

ـ اونجا؟ منظورت کجاست؟

ـ منظورم آخرته.

پاک ناامید می‌شوم چشمم به شلوار برمودایی که پوشیده‌ام می‌افتد و بعد یاد حرف مامان می‌افتم. صبح، وقتی می‌خواستیم به فرودگاه برویم، گفت: روشنک! این شلوار مسخره رو نپوش.

گفتم: مامان! از نظر شما این شلوار مسخره‌ست؛ اما الآن، همین مُده. تازه... به این مانتوم بیشتر می‌آد. نگاه کن.

مانتو صورتی چرکی را که این روزها زیاد توی تن خانمها دیده می‌شود، پوشیدم. یک مانتو کوتاه و چسبان. فقط کاش چند سانت کوتاه‌تر بود.

ـ قشنگه مامان؛ مگه نه؟

ـ واقعاً قشنگه! دلم می‌خواد یه سال دیگه که این مانتو و شلوار از مُد افتاد، ببینم روت می‌شه باز اینها رو بپوشی؟ من که فکر می‌کنم آتیشش می‌زنی.

ـ حالا این نوار رو از کجا آورد‌ی؟ ... روشنک، حواست کجاست؟

گلنوش، همین طور مرا نگاه می‌کند.

ـ چی؟ نوار؟ آهان... هیچی. یعنی، راستش، یه دوست برام فرستاده.

ـ از کجا؟

ـ از ایتالیا.

ـ جدی می‌گی؟

ـ آره. می‌دونی... دوستم اونجا دانشجوئه.

ـ خب، اسمش چیه. شاید بشناسمش.

ـ اسمش، اسمش چیزه، نسیم، نسیم توکلی.

ـ خب؛ این نسیم خانم، پزشکی می‌خونه؟

ـ نه نه. ماجراش مفصله. بعداً سر فرصت برات می‌گم.

این گلنوش را که می‌بینم، اصلاً صلاح نیست بفهمد که این نسیم توکلی، خانم نیست؛ بلکه ... خب، به هر حال این دوستیها، استفاده بهینه از فن‌آوریهای روز است. اینترنت و چت و ... بهتر است حرف را عوض کنم.

ـ راستی؛ شنیده‌ام پیشنهاد دادند همون‌جا بمونی. توی فامیل، بهت افتخار می‌کنند. اینکه توی این سن کم، یه پزشک موفقی...

ـ به هر حال، از کار بابا راضی هستند. برای خودش شهرتی به‌هم‌ زده. این‌جور هم که از صحبتهاشون مشخصه، برای من هم یه جایی رو در نظر گرفتند.

ـ خوش به حالت، که هوات رو دارند!

ـ نه خیر؛ از این خبرا نیست. اونها هر جا براشون منفعتی باشه، سرمایه‌گذاری می‌کنند. دلشون هم برای من و امثال من، نسوخته. من هم به لطف خدا و با پشتکار، به اینجا رسیدم.

ـ ولی اونا این امکان رو به تو دادند. تو اگه اینجا می‌موندی استعدادت هرز می‌رفت.

ـ بله. از امکانات اونها استفاده کردم. تا حدی هم قبول دارم که توی ایران یه برنامه‌ریزی اصولی برای شکوفایی استعدادها انجام نشده. اما به هر حال، مهم خود آدمه. اگه فقط بحث امکانات باشه که الآن تک تک غربیها باید دانشمند باشند. در حالی که این‌جوری نیست. مثلاً توی همین ایتالیا، می‌دونی چه تعداد از جوونها، گرفتار گروههای مافیایی هستند؟

چراغ قرمز می‌شود. ترمز می‌کنم. دو مرد جوان از جلوی ماشین رد می‌شوند. یکی از آنها یک تی‌شرت مشکی پوشیده. تصویر بزرگی از یکی از خوانندگان آمریکایی روی لباسش دیده می‌شود. دیگری موهای بلندش را از پشت بسته است. شلوار جین تنگی که پوشیده، بدجوری توی ذوق می‌زند. سرم را تکان می‌دهم و می‌گویم:

ـ پس از نظر تو، امکانات و وسائل همگی کَشکند دیگه؟

ـ واقعیت اینه که اینها برای سرعت بخشیدن به کار لازمه. اما مهم‌ترین مسئله، خود انسانه. اینکه ما اول خودمونو باور کنیم و قبول کنیم که می‌تونیم. بعد، حتی با کمترینها می‌شه خیلی کارها کرد. اگه باور کنیم که در همین اروپای به اصطلاح متمدن، مدتها کتاب ابن سینا تدریس می‌شد، شاید به خودمون بیاییم و اجازه ندیم اونها برای ما تصمیم بگیرند که چی بپوشیم و چی بشنویم و چی ببینیم. اون وقت، دیگه نمی‌ذاریم دیگران به ما جهت بدن و ما رو مشغول مسائل بی‌ارزش کنند.

چراغ سبز می‌شود. حرکت می‌کنم. کمی جلوتر، باید گردش به چپ کنم. راهنما را می‌زنم و با احتیاط، وارد خیابان فرعی می‌‌شوم. هنوز نمی‌توانم افکار گلنوش را هضم کنم.

ـ خب؛ اگه این‌جوری باشه که تو می‌گی، پس غربیها همگی بدند و به فکر دوشیدن دیگران، ما هم باید یه حصار محکم دور خودمون بکشیم.

ـ نمی‌دونم چرا از حرفهای من این‌جوری نتیجه گرفتی. همه جای دنیا، هم خوب هست و هم بد. هر انسانی که حد خوب و بد رو بشناسه و معتقد به ارزشهای انسانی باشه، قطعاً خوبه. مهم، انسانیت انسانه. بهترین نمونه، ادواردوئه. مردی که وقتی اصل رو شناخت، پشت پا زد به تمام اون چه عده زیادی رو بَردة خودش می‌کنه. خوش به سعادتش!

گلنوش خود را روی صندلی جا به جا می‌کند و صحبتش را ادامه می‌دهد: در ضمن؛ اون حصاری رو که گفتی، بعضی جاها باید برداشت. مثلاً در انتقال علوم؛ اونم برای خدمت به انسان. اما بعضی جاها باید به جای یه حصار، چند تا حصار دور خودمون بکشیم. اون، وقتی که می‌خوان هویتت رو لگدمال کنند. اون موقع که دوست دارند تو، خودت نباشی.

سرعتم را کم می‌کنم. دنبال جای پارک می‌گردم. مثل همیشه، جای سوزن انداختن هم نیست.

ـ چی شد؟

ـ رسیدیم جایی که باید می‌رسیدیم. دنبال جای پارک می‌گردم.

گلنوش کمی این طرف و آن طرف را نگاه می‌کند و می‌گوید: من که بالاخره نفهمیدم تو، چی رو می‌خواستی نشونم بدی.

می‌خندم و می‌گویم: خانم خانمها! این خیابون رو که می‌بینی این قدر شلوغه، فقط یه دلیل داره.

ـ اون دلیل چیه؟

ـ سمت راستتو نگاه کن! اینجا بهترین پیتزا فروشی تهرونه. آوردمت تا غذای باب میلیت رو بخوری.

ـ ازت ممنونم. این همه راه، خودت رو اذیت کردی به خاطر اینکه منو خوشحال کنی؟ خجالت می‌کشم. اما، اما...

ـ اما چی؟

از اینکه غافلگیرش کرده‌ام، خوشحال می‌شوم.

نگاهم می‌کند و بعد سرش را پایین می‌اندازد.

ـ روشنک جون! من از سرزمین پیتزا اومدم. از قبل از پرواز که با مامان بزرگ تلفنی صحبت کردم و گفت قراره امروز ناهار قورمه سبزی بپزه، تا حالا دلم رو صابون زدم برای یه قورمه‌سبزی خوشمزه. اونم با عصاره محبت مادربزرگ. ببخش؛ اما منو محروم نکن.

آرام ترمز می‌کنم. گلنوش را نگاه می‌کنم. حس می‌کنم خیلی دوستش دارم. شاید چون گلنوش مثل خودش است. انگشت سبابه‌ام را بالا می‌گیرم و می‌گویم: یه شرط داره. اونم اینکه، یه وعده با من بیای دیزی سرا. قبوله؟

ـ چرا که نباشه. قبوله.

پدال گاز را فشار می‌دهم و بلند می‌گویم: پس، پیش به سوی قورمه‌سبزی محبت]]>

مادر این را که می‌گوید دست رؤیا را می‌گیرد و به سمتی که اشاره می‌کند، می‌دود.

بابا هم متوجه می‌شود مامان کدام سمت است، می‌خندد و می‌گوید: روشنک! نگاه کن! خودشه؛ گلنوش، اون هم عمو کامرانه.

و بعد دستهای بلندش را بالای سرش می‌گیرد و به چپ و راست حرکت می‌دهد تا عمو، او را ببیند.

دسته گلی را که قبل از آمدن به فرودگاه خریده بودم در بغل می‌گیرم. بالاخره مسافران ایتالیا رسیدند. عمو کامران، زن عمو، و مهم‌تر از همه، دخترشان، گلنوش. خیلی وقت است منتظر رسیدن این لحظه هستم. خلاصه‌، دوشیزه افسانه‌های فامیل ما از راه رسید: گلنوش. چقدر دلم می‌خواست از نزدیک او را ببینم. حالا دیگر وقتش شده. خودم را آماده می‌کنم:

«خب روشنک خانم! فقط مواظب باش سوتی ندی. این گوی و این میدون»

چند قدم جلو می‌روم. مادر مشغول روبوسی با زن عموست. عمو، رؤیا را بغل کرده و بابا هم با گلنوش خوش و بش می‌کند.

ماتم می‌برد. یعنی واقعاً این گلنوش است! آخر چرا این شکلی؟

گلنوش یک مانتو آبی گشاد پوشیده و یک روسری بلند به همان رنگ سر کرده. ساده ساده.

نگاهی به خودم می‌اندازم. از سلیقه خودم خیلی خوشم می‌آید. پیش خود می‌گویم: «نه بابا! خودم خیلی اِی وَل دارم. طفلک گلنوش، سالهاست ایران نیومده؛ باورش شده این طرفها این ریختی می‌گردند. عیب نداره. حتماً احتیاط کرده. خیالش که راحت بشه صدتا مثل من رو درس می‌ده. هر چی نباشه، مدتهاست توی اروپا زندگی می‌کنه.

ـ روشنک؛ حواست کجاست؟ بیا اینجا دیگه!

صدای مادر، رشته افکارم را پاره می‌کند. به طرف عمو و خانواده‌اش می‌روم. دسته گل را به دست گلنوش می‌دهم و می‌گویم:

ـ خوش اومدید. خیلی دلم می‌خواست شما رو ببینم.

ـ ممنون از دسته گل قشنگت. من هم دلم می‌خواست شما رو ببینم.

دستم را به طرف گلنوش دراز می‌کنم تا با او دست بدهم. او دست مرا می‌فشارد. بعد با من روبوسی می‌کند.

پدر، ساک عمو را از او می‌گیرد و می‌گوید: خب داداش! زودتر بریم خونه مادر؛ که همه فامیل منتظرند. خیلی دوست داشتند بیان استقبال. اما چون خود شما راضی نبودید، نیومدند.

فوراً دست گلنوش را می‌گیرم و به سمت خودم می‌کشم: من و گلنوش، با هم می‌آییم.

سوئیچ پژو را در دست می‌گیرم و می‌گویم: بریم گلنوش جان.

گلنوش می‌گوید: چرا با بقیه نریم؟ تو خونه مادربزرگ، منتظرمون هستند.

ـ می‌ریم، منتها قبلش یه چرخی توی خیابونا بزنیم، تا کمی تهرون رو ببینی.

خدا خدا می‌کنم گلنوش «نه» نگوید. دیشب کلی التماس کردم تا بابا راضی شد امروز ماشین دست من باشد. خودش هم مجبور شد پراید دوستش را بگیرد؛ تا بدون وسیله نمانند. می‌خواهم برای ناهار، گلنوش را مهمان کنم.

دزدگیر ماشین را که می‌زنم، حس خوبی پیدا می‌کنم. وقت آن رسیده تا خودی نشان بدهم. نوار تکنو را می‌گذارم و صدایش را زیاد می‌کنم و آرام، از پارکینگ فرودگاه خارج می‌شوم.

ـ گلنوش نگاهم می‌کند و می‌گوید: کمربند نمی‌بندی؟

ـ باز یادم رفت. خوب شد گفتی؛ وگرنه جریمه می‌شدم.

ـ چه جالب! پس کمربند می‌بندی تا جریمه نشی!

ـ از حرفی که زده‌ام خجالت می‌کشم؛ اما به روی خود نمی‌آورم. صدای ضبط را بیشتر می‌کنم.

ـ روشنک جان! بهتر نیست صداش رو کم کنی؟

ـ ببخش. حواسم نبود تو هنوز خستگی راه از تنت بیرون نیومده.

ـ خستگی که نه. اما می‌دونی... تو این فضای کوچیک، با این صدای بلند، اعصاب آدم بدجوری به هم می‌ریزه. منظورم همون آلودگی صوتیه.

ـ حالا که این طور شد، برات یه نوار می‌ذارم که احساس کنی تو ابرها پرواز می‌کنی.

سریع یک نوار خارجی در می‌آورم و توی ضبط جا می‌دهم.

کمی جلوتر، ترافیک می‌شود. دنده را خلاص می‌کنم. گلنوش مردم را نگاه می‌کند. چشمم به آینه ماشین می‌افتد. شال سی سانتی را که به زحمت روی سرم مانده، کمی عقب‌تر می‌دهم. عینک آفتابی را از روی چشمم بر می‌دارم و در آینه، خودم را نگاه می‌کنم. خط چشم، خط لب. گوش شیطان کر، همه چیز مرتب است. گلنوش هنوز بیرون را نگاه می‌کند. نور خورشید روی صورتش افتاده. اثری از هیچ رنگ و روغنی روی صورتش دیده نمی‌شود. حتی رد یک خط باریک.

ـ می‌بینی گلنوش جون! زندگی توی ایران، یعنی تلف کردن عمر.

بر می‌گردد و با تعجب مرا نگاه می‌کند:

ـ تلف کردن عمر؟

ـ آره دیگه. همین معطلی تو ترافیک.

می‌خندد و می‌گوید: خب، این عادت تمام شهرهای بزرگه. مختص تهران هم نیست. حالا می‌خوای منو کجا ببری؟

ـ یه کم دیگه صبر کنی، می‌رسیم.

ظهر می‌شود. صدای اذان از بلندگوی مساجد شنیده می‌شود. گلنوش چشمانش را می‌بندد و آرام، جملات اذان را تکرار می‌کند. نگاهش می‌کنم. نمی‌‌دانم منظور او از این کار چیست.

ـ روشنک جان! می‌تونم یه خواهشی بکنم؟

ـ خواهش می‌کنم.

ـ لطف کن این ضبطو خاموش کن.

ـ آخه چرا؟ این نواری که گذاشتم، اِندشه.

ـ آخر چیه؟

ـ خب، خیلی آدمو آروم می‌کنه. اصلاً آدم مشکلاتشو فراموش می‌کنه.

ـ مگه تو می‌تونی ترجمه کنی؟

بالاخره وقتش رسید. از صبح تا حالا منتظرم این سؤال را از من بپرسد.

ـ بله که می‌تونم! خیلی وقته کلاس زبان می‌رم.

ـ چه زبانی؟

ـ یه مدت آموزشگاه زبان انگلیسی رفتم. اون هم به لهجه آمریکایی. چقدر هم به دردم خورد. دو سال پیش، یه سفر با مامان و بابا رفتیم خارج. رفتیم ترکیه. اون‌جا انگلیسی کلی به دادم رسید. ولی چند ماهی می‌شه که ایتالیایی می‌خونم. این خواننده بخت برگشته هم داره از شکستی که توی عشقش خورده می‌گه و از دلتنگیهاش. این نوار، به زبون ایتالیاییه.

ـ تو خیلی بانمکی، روشنک! حتماً شوخی می‌کنی. عشق و عاشقی کدومه! این همه سوز و گداز، به خاطر پدرخوانده‌ست.

دلم می‌خواهد سرم را محکم به شیشه ماشین بکوبم. اما به روی خود نمی‌آورم و می‌گویم: شوخی کردم. البته هنوز خیلی با این زبان آشنا نشدم. اما فهمیدم داره از ناپدریش می‌گه. بالاخره هیچ جای دنیا، ناپدری مثل پدر خود آدم نمی‌شه.

گلنوش بلند می‌خندد و می‌گوید: فکر می‌کنم اگه چند وقت با تو باشم، دیگه پیر نمی‌شم. منظورش پدرخونده گروههای مافیاست.

گلنوش آهی می‌کشد و می‌گوید: داره کسی رو ستایش می‌کنه که خونریزی و فساد، جزء کارهای عادیشه... دنیای کثیفیه. یکی ظلم می‌کنه و یکی دیگه براش هورا می‌کشه. نمی‌دونی چقدر لحظه شماری کردم تا این سفر جور شه. خوش به حالت که اینجا زندگی می‌کنی. حتماً منو درک می‌کنی.

اما من اصلاً گلنوش را درک نمی‌کنم. اگر بداند که چقدر دلم می‌خواهد به جای او باشم.

بالاخره راه باز می‌شود. حرکت می‌کنم. آفتاب تیرماه چشم را می‌زند. حتی تصورش نیز بدنم را می‌سوزاند. گلنوش ساکت است. روسری‌اش را با یک کلیپس کوچک، محکم بسته است.

ـ گلنوش! کمی روسریت رو شل کن. از گرما می‌پزی‌ها.

دستش را زیر روسری می‌برد و موهایی را که اصلاً بیرون نیامده به داخل هل می‌دهد.

ـ اینجا بسوزم، بهتر تا اونجا.

ـ اونجا؟ منظورت کجاست؟

ـ منظورم آخرته.

پاک ناامید می‌شوم چشمم به شلوار برمودایی که پوشیده‌ام می‌افتد و بعد یاد حرف مامان می‌افتم. صبح، وقتی می‌خواستیم به فرودگاه برویم، گفت: روشنک! این شلوار مسخره رو نپوش.

گفتم: مامان! از نظر شما این شلوار مسخره‌ست؛ اما الآن، همین مُده. تازه... به این مانتوم بیشتر می‌آد. نگاه کن.

مانتو صورتی چرکی را که این روزها زیاد توی تن خانمها دیده می‌شود، پوشیدم. یک مانتو کوتاه و چسبان. فقط کاش چند سانت کوتاه‌تر بود.

ـ قشنگه مامان؛ مگه نه؟

ـ واقعاً قشنگه! دلم می‌خواد یه سال دیگه که این مانتو و شلوار از مُد افتاد، ببینم روت می‌شه باز اینها رو بپوشی؟ من که فکر می‌کنم آتیشش می‌زنی.

ـ حالا این نوار رو از کجا آورد‌ی؟ ... روشنک، حواست کجاست؟

گلنوش، همین طور مرا نگاه می‌کند.

ـ چی؟ نوار؟ آهان... هیچی. یعنی، راستش، یه دوست برام فرستاده.

ـ از کجا؟

ـ از ایتالیا.

ـ جدی می‌گی؟

ـ آره. می‌دونی... دوستم اونجا دانشجوئه.

ـ خب، اسمش چیه. شاید بشناسمش.

ـ اسمش، اسمش چیزه، نسیم، نسیم توکلی.

ـ خب؛ این نسیم خانم، پزشکی می‌خونه؟

ـ نه نه. ماجراش مفصله. بعداً سر فرصت برات می‌گم.

این گلنوش را که می‌بینم، اصلاً صلاح نیست بفهمد که این نسیم توکلی، خانم نیست؛ بلکه ... خب، به هر حال این دوستیها، استفاده بهینه از فن‌آوریهای روز است. اینترنت و چت و ... بهتر است حرف را عوض کنم.

ـ راستی؛ شنیده‌ام پیشنهاد دادند همون‌جا بمونی. توی فامیل، بهت افتخار می‌کنند. اینکه توی این سن کم، یه پزشک موفقی...

ـ به هر حال، از کار بابا راضی هستند. برای خودش شهرتی به‌هم‌ زده. این‌جور هم که از صحبتهاشون مشخصه، برای من هم یه جایی رو در نظر گرفتند.

ـ خوش به حالت، که هوات رو دارند!

ـ نه خیر؛ از این خبرا نیست. اونها هر جا براشون منفعتی باشه، سرمایه‌گذاری می‌کنند. دلشون هم برای من و امثال من، نسوخته. من هم به لطف خدا و با پشتکار، به اینجا رسیدم.

ـ ولی اونا این امکان رو به تو دادند. تو اگه اینجا می‌موندی استعدادت هرز می‌رفت.

ـ بله. از امکانات اونها استفاده کردم. تا حدی هم قبول دارم که توی ایران یه برنامه‌ریزی اصولی برای شکوفایی استعدادها انجام نشده. اما به هر حال، مهم خود آدمه. اگه فقط بحث امکانات باشه که الآن تک تک غربیها باید دانشمند باشند. در حالی که این‌جوری نیست. مثلاً توی همین ایتالیا، می‌دونی چه تعداد از جوونها، گرفتار گروههای مافیایی هستند؟

چراغ قرمز می‌شود. ترمز می‌کنم. دو مرد جوان از جلوی ماشین رد می‌شوند. یکی از آنها یک تی‌شرت مشکی پوشیده. تصویر بزرگی از یکی از خوانندگان آمریکایی روی لباسش دیده می‌شود. دیگری موهای بلندش را از پشت بسته است. شلوار جین تنگی که پوشیده، بدجوری توی ذوق می‌زند. سرم را تکان می‌دهم و می‌گویم:

ـ پس از نظر تو، امکانات و وسائل همگی کَشکند دیگه؟

ـ واقعیت اینه که اینها برای سرعت بخشیدن به کار لازمه. اما مهم‌ترین مسئله، خود انسانه. اینکه ما اول خودمونو باور کنیم و قبول کنیم که می‌تونیم. بعد، حتی با کمترینها می‌شه خیلی کارها کرد. اگه باور کنیم که در همین اروپای به اصطلاح متمدن، مدتها کتاب ابن سینا تدریس می‌شد، شاید به خودمون بیاییم و اجازه ندیم اونها برای ما تصمیم بگیرند که چی بپوشیم و چی بشنویم و چی ببینیم. اون وقت، دیگه نمی‌ذاریم دیگران به ما جهت بدن و ما رو مشغول مسائل بی‌ارزش کنند.

چراغ سبز می‌شود. حرکت می‌کنم. کمی جلوتر، باید گردش به چپ کنم. راهنما را می‌زنم و با احتیاط، وارد خیابان فرعی می‌‌شوم. هنوز نمی‌توانم افکار گلنوش را هضم کنم.

ـ خب؛ اگه این‌جوری باشه که تو می‌گی، پس غربیها همگی بدند و به فکر دوشیدن دیگران، ما هم باید یه حصار محکم دور خودمون بکشیم.

ـ نمی‌دونم چرا از حرفهای من این‌جوری نتیجه گرفتی. همه جای دنیا، هم خوب هست و هم بد. هر انسانی که حد خوب و بد رو بشناسه و معتقد به ارزشهای انسانی باشه، قطعاً خوبه. مهم، انسانیت انسانه. بهترین نمونه، ادواردوئه. مردی که وقتی اصل رو شناخت، پشت پا زد به تمام اون چه عده زیادی رو بَردة خودش می‌کنه. خوش به سعادتش!

گلنوش خود را روی صندلی جا به جا می‌کند و صحبتش را ادامه می‌دهد: در ضمن؛ اون حصاری رو که گفتی، بعضی جاها باید برداشت. مثلاً در انتقال علوم؛ اونم برای خدمت به انسان. اما بعضی جاها باید به جای یه حصار، چند تا حصار دور خودمون بکشیم. اون، وقتی که می‌خوان هویتت رو لگدمال کنند. اون موقع که دوست دارند تو، خودت نباشی.

سرعتم را کم می‌کنم. دنبال جای پارک می‌گردم. مثل همیشه، جای سوزن انداختن هم نیست.

ـ چی شد؟

ـ رسیدیم جایی که باید می‌رسیدیم. دنبال جای پارک می‌گردم.

گلنوش کمی این طرف و آن طرف را نگاه می‌کند و می‌گوید: من که بالاخره نفهمیدم تو، چی رو می‌خواستی نشونم بدی.

می‌خندم و می‌گویم: خانم خانمها! این خیابون رو که می‌بینی این قدر شلوغه، فقط یه دلیل داره.

ـ اون دلیل چیه؟

ـ سمت راستتو نگاه کن! اینجا بهترین پیتزا فروشی تهرونه. آوردمت تا غذای باب میلیت رو بخوری.

ـ ازت ممنونم. این همه راه، خودت رو اذیت کردی به خاطر اینکه منو خوشحال کنی؟ خجالت می‌کشم. اما، اما...

ـ اما چی؟

از اینکه غافلگیرش کرده‌ام، خوشحال می‌شوم.

نگاهم می‌کند و بعد سرش را پایین می‌اندازد.

ـ روشنک جون! من از سرزمین پیتزا اومدم. از قبل از پرواز که با مامان بزرگ تلفنی صحبت کردم و گفت قراره امروز ناهار قورمه سبزی بپزه، تا حالا دلم رو صابون زدم برای یه قورمه‌سبزی خوشمزه. اونم با عصاره محبت مادربزرگ. ببخش؛ اما منو محروم نکن.

آرام ترمز می‌کنم. گلنوش را نگاه می‌کنم. حس می‌کنم خیلی دوستش دارم. شاید چون گلنوش مثل خودش است. انگشت سبابه‌ام را بالا می‌گیرم و می‌گویم: یه شرط داره. اونم اینکه، یه وعده با من بیای دیزی سرا. قبوله؟

ـ چرا که نباشه. قبوله.

پدال گاز را فشار می‌دهم و بلند می‌گویم: پس، پیش به سوی قورمه‌سبزی محبت]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25170 Sun, 05 Feb 2012 20:03:18 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25170 البته احتمالاً دوران روی تخم نشستن آنها، برای خودش داستانها و رسم و رسومات بسياری ايجاد میکرد و موضوع غيبت و پرحرفی خيلی از خانمهای پير و جوان میشد.. مثلاً مراسم «تخم اندازون»!!! که طی آن خانمها دور هم جمع میشدند و با شيرينی و کادو به عيادت «مادر آينده» و «تخمهايش» میرفتند و پيرامون تخم و تخمگذاری و خاطرات تخمی خود، با هم به بحث و گفتگو میپرداختند. (البته فراموش نشود که بعد از اتمام مراسم، تا روزها و هفتهها بحث شيرين غيبت ادامه میيافت).مثلاً:- واه، واه، واه، دختره رو ديدی اقدس جون! همچين با افاده روی تخمهاش نشسته بود که انگار تخم طلا گذاشته!!!- آره خواهر، والله ما اون وقتها، شيش تا شيش تا تخم میذاشتيم و اينقدر هم ناز و ادا نداشتيم. امان از دخترهای اين دوره زمونه...!و يا:- وای، وای، وای، مهين جون، تخمهاشو ديدی؟؟!... عين گردو بود!!! هم کوچيک بود، هم سياه!!- آره ديدم، شهين جون. چقدر هم مادر شوهره ازش تعريف میکرد، خدا شانس بده. من تازه که عروسی کرده بودم، يک تخم گذاشتم عين هلو!!! هر کی میاومد ديدنم، دلش میخواست گازش بگيره! ولی خدا شاهده که مادر شوهرم يک بار هم جلوی مردم از تخم من تعريف نکرد... و اما دومين تغيير خوش آيند برای خانمها اين بود که آنها میتوانستند با خيال راحت و بدون تحمل درد و يا بيهوشی شاهد لحظۀ تولد فرزندشان باشند، چون ديگراز درد زايمان و «اپی دورال» و «سزارين» خبری نبود.طبيعتاً علم پزشکی هم به صورت امروز نبود و مردم بجای مراجعه به دکتر زنان و زايمان، از وجود تخم شناسان حرفهای، و دکترهای «تخمي» بهرهمند بودند.دردنيای تجارت و بيزنس نيز احتمالاً تغييرات فراوانی ايجاد میشد. مثلاً شرکتهای توليد کنندۀ لباس و لوازم حاملگی در دنيا وجود نداشت و بجای آنها کمپانیهای تخمی فراوانی در دنيا تأسيس میشد که کار آنها تهيه و توليد انواع و اقسام لوازم و ادوات تخمی، جهت نگهداری بهينۀ تخم بود.
مثل «تخم گرم کن الکترونيکی هوشمند» و يا «محافظ کامپيوتری تخم، با قابليت اتصال به اينترنت و کنترل از راه دور»!!!تزئينات تخم نيز برای خود ماجراهايی داشت و موضوع رقابت و چشم و همچشمی بسياری از بانوان محترم میشد.
مثلاً روکشهای طلا برای تخم که در صورت سفارش بر روی آن برليان هم کار گذاشته میشد تا خانم با ناز و افاده بر روی آن بنشيند و به بقيه پز بدهد! و همين کارها باعث پيدايش کمپانیهای جديدی جهت اخذ «وامهای تخمي» با بهرههای جور وا جور و نهايتاً سرمايهگزاریهای تخمی در اين راه میشد.خلاصه که خيلیها بسوی بيزنسهای تخمی میرفتند و ايدههای تخمی فراوانی، به ثمر مینشست و در نتيجه، خيلیها «مييلونر و ميلياردر تخمي» میشدند.و چه بسا افرادی هم بودند که بخاطر ايدههای تخمی خود، دست به کارهای تخمی میزدند و پس از چند سال فعاليت بیحاصل تخمی، اعلام ورشکستگی میکردند و در نتيجه همۀ سرمايه خود را از دست میدادند.در بخش تبليغات تجاری نيز مردم شاهد حضور آگهیهای ريز و درشت تخمی در در و ديوار و راديو و تلويزيون بودند، که مثلاً میگفتند: «اگر تخم بزرگ میخواهيد، با دکتر ... متخصص امور تخم تماس بگيريد.» «استرس و افسردگیهای تخمی خود را با دکتر ... دارای بورد تخصصی از انجمن دکتران تخمی آمريکا در ميان بگذاريد.»«آقای ...، مشاوری مطمئن در امور تخمهای شما».
«خانم ...، وکيل آگاه و با تجربه برای دعاوی تخمی شما. عضو هيات مديرۀ کانون وکلای تخمی کاليفرنيا» «تخمهای خود را نزد ما بيمه کنيد و با خيال راحت به مسافرت برويد. شامل: سرقت، ترکخوردگی و شکستگی!» «اگر به علت مشغله کاری و يا بيماری، قادر به نشستن روی تخم نيستيد، با ما تماس بگيريد. ما از تخم شما مانند چشم خود محافظت میکنيم!»وب سايتهای تخمی نيز مانند سرطان، در عرض چند هفته تمامی کامپيوترها و شبکهها را تسخير میکردند.در تلويزيون، مردم به مشاهدۀ ميزگردها و برنامههای پرسش و پاسخ تخمی مینشستند. مثلاً خانمی از اصفهان با تلويزيونی در لوسآنجلس تماس میگرفت و بعد از دهها دفعه که صدا قطع و وصل میشد، میپرسيد: آقای دکتر، من احساس میکنم که جديداً پوست تخمم نازک شده(!) چيکار بايد بکنم؟...و طبق معمول هميشه، آقای دکتر يک جواب بی سر و ته به او میداد و گوشی را قطع میکرد و به سراغ بقيۀ سئوالات تخمی شنوندگان میرفت.در برنامههای راديويی نيز، برنامههای روانشناسی تخمی، در بين شنوندگان جايگاه ويژهای داشت و دراين ميان خوانندگان و نوازندگان هم از اين داستان بینصيب نمیماندند و حتماً ترانههايی در وصف تخم و تخمگذار سروده میشد. بطور مثال:- يک تخم دارم، شاه نداره. صورتی داره، ماه نداره...و يا:- هيشکی مثل تو تخم نداره. نه داره. نه میتونه بذاره...زندگی خانوادگی و روابط انسانها نيز جدا از اين تغييرات نبود و حتماً آداب و رسوم و معاشرتهای مردم نيز بر همان اساس تغيير میکرد.
مثلاً مادران به پسران خود میگفتند و نصيحت میکردند که: مادر سعی کن زنی بگيری که واست تخمهای گنده گنده بکنه!!!در هنگام خواستگاری نيز مادر عروس با افاده به خانواده داماد میگفت: خانوادۀ ما اصولاً «تخم بزرگ» هستند. من خودم وقتی تازه ازدواج کرده بودم، يک تخم گذاشتم، اندازۀ هندوانه!!!!...به اسامی افراد و نامهای خانوادگی موجود نيز، احتمالاً چندين اسم و فاميل تخمی اضافه میشد. مثلاً: تخمعلی تخمیزاده، تخمناز تخمینژاد، تخمعباس تخمیپور و...پدربزرگ، مادربزرگها مثل هميشه، شايعه درست میکردند و از تجربيات تخمی خود سخن میگفتند و برای جوانترها داروهای سنتی و گياهی تجويز میکردند و میگفتند:- قديمیها گفتهاند: اگر روزی چهار تا استکان گل گاو زبون بخوری، تخمهات ميشه اندازه نارگيل!!!و يا:- اگر کنجد رو با پوست گردو مخلوط کنی و با هل و نبات بخوری، حتماً تخم دوزرده میکنی! و...مردم هنگام قسمخوردن و يا قسمدادن يکديگر، از قسمهای تخمی نيز استفاده میکردند. مثلاً میگفتند: به جون تخم عزيزم راست میگم! و...و هنگام دعوا و عصبانيت، علاوه بر فحش خواهر و مادر و جد و آبا، به تخمهای هم ديگر نيز فحش میدادند مثلاً: الهی تخمهات بشکنه! الهی تخمهاتو سگ ببره و...!!!در قوانين کشورها نيز احتمالاً چند قانون تخمی به بقيۀ موارد قانونی اضافه میشد و همين موضوع، مقدمۀ بروز يکسری جرم و جنايت تخمی میشد.جنايتکاران جنگی به جای «نسل کشي»، «تخم شکني» میکردند و باندهای تبهکار و مافيايی علاوه برخلافهای قبلی، به جرائم تخمی مانند تخم دزدی و تخم فروشی و قاچاق تخم هم روی میآوردند.حال شما بگوييد، دوران حاملگی بهتر است يا زندگی تخمی؟!!]]> البته احتمالاً دوران روی تخم نشستن آنها، برای خودش داستانها و رسم و رسومات بسياری ايجاد میکرد و موضوع غيبت و پرحرفی خيلی از خانمهای پير و جوان میشد.. مثلاً مراسم «تخم اندازون»!!! که طی آن خانمها دور هم جمع میشدند و با شيرينی و کادو به عيادت «مادر آينده» و «تخمهايش» میرفتند و پيرامون تخم و تخمگذاری و خاطرات تخمی خود، با هم به بحث و گفتگو میپرداختند. (البته فراموش نشود که بعد از اتمام مراسم، تا روزها و هفتهها بحث شيرين غيبت ادامه میيافت).مثلاً:- واه، واه، واه، دختره رو ديدی اقدس جون! همچين با افاده روی تخمهاش نشسته بود که انگار تخم طلا گذاشته!!!- آره خواهر، والله ما اون وقتها، شيش تا شيش تا تخم میذاشتيم و اينقدر هم ناز و ادا نداشتيم. امان از دخترهای اين دوره زمونه...!و يا:- وای، وای، وای، مهين جون، تخمهاشو ديدی؟؟!... عين گردو بود!!! هم کوچيک بود، هم سياه!!- آره ديدم، شهين جون. چقدر هم مادر شوهره ازش تعريف میکرد، خدا شانس بده. من تازه که عروسی کرده بودم، يک تخم گذاشتم عين هلو!!! هر کی میاومد ديدنم، دلش میخواست گازش بگيره! ولی خدا شاهده که مادر شوهرم يک بار هم جلوی مردم از تخم من تعريف نکرد... و اما دومين تغيير خوش آيند برای خانمها اين بود که آنها میتوانستند با خيال راحت و بدون تحمل درد و يا بيهوشی شاهد لحظۀ تولد فرزندشان باشند، چون ديگراز درد زايمان و «اپی دورال» و «سزارين» خبری نبود.طبيعتاً علم پزشکی هم به صورت امروز نبود و مردم بجای مراجعه به دکتر زنان و زايمان، از وجود تخم شناسان حرفهای، و دکترهای «تخمي» بهرهمند بودند.دردنيای تجارت و بيزنس نيز احتمالاً تغييرات فراوانی ايجاد میشد. مثلاً شرکتهای توليد کنندۀ لباس و لوازم حاملگی در دنيا وجود نداشت و بجای آنها کمپانیهای تخمی فراوانی در دنيا تأسيس میشد که کار آنها تهيه و توليد انواع و اقسام لوازم و ادوات تخمی، جهت نگهداری بهينۀ تخم بود.
مثل «تخم گرم کن الکترونيکی هوشمند» و يا «محافظ کامپيوتری تخم، با قابليت اتصال به اينترنت و کنترل از راه دور»!!!تزئينات تخم نيز برای خود ماجراهايی داشت و موضوع رقابت و چشم و همچشمی بسياری از بانوان محترم میشد.
مثلاً روکشهای طلا برای تخم که در صورت سفارش بر روی آن برليان هم کار گذاشته میشد تا خانم با ناز و افاده بر روی آن بنشيند و به بقيه پز بدهد! و همين کارها باعث پيدايش کمپانیهای جديدی جهت اخذ «وامهای تخمي» با بهرههای جور وا جور و نهايتاً سرمايهگزاریهای تخمی در اين راه میشد.خلاصه که خيلیها بسوی بيزنسهای تخمی میرفتند و ايدههای تخمی فراوانی، به ثمر مینشست و در نتيجه، خيلیها «مييلونر و ميلياردر تخمي» میشدند.و چه بسا افرادی هم بودند که بخاطر ايدههای تخمی خود، دست به کارهای تخمی میزدند و پس از چند سال فعاليت بیحاصل تخمی، اعلام ورشکستگی میکردند و در نتيجه همۀ سرمايه خود را از دست میدادند.در بخش تبليغات تجاری نيز مردم شاهد حضور آگهیهای ريز و درشت تخمی در در و ديوار و راديو و تلويزيون بودند، که مثلاً میگفتند: «اگر تخم بزرگ میخواهيد، با دکتر ... متخصص امور تخم تماس بگيريد.» «استرس و افسردگیهای تخمی خود را با دکتر ... دارای بورد تخصصی از انجمن دکتران تخمی آمريکا در ميان بگذاريد.»«آقای ...، مشاوری مطمئن در امور تخمهای شما».
«خانم ...، وکيل آگاه و با تجربه برای دعاوی تخمی شما. عضو هيات مديرۀ کانون وکلای تخمی کاليفرنيا» «تخمهای خود را نزد ما بيمه کنيد و با خيال راحت به مسافرت برويد. شامل: سرقت، ترکخوردگی و شکستگی!» «اگر به علت مشغله کاری و يا بيماری، قادر به نشستن روی تخم نيستيد، با ما تماس بگيريد. ما از تخم شما مانند چشم خود محافظت میکنيم!»وب سايتهای تخمی نيز مانند سرطان، در عرض چند هفته تمامی کامپيوترها و شبکهها را تسخير میکردند.در تلويزيون، مردم به مشاهدۀ ميزگردها و برنامههای پرسش و پاسخ تخمی مینشستند. مثلاً خانمی از اصفهان با تلويزيونی در لوسآنجلس تماس میگرفت و بعد از دهها دفعه که صدا قطع و وصل میشد، میپرسيد: آقای دکتر، من احساس میکنم که جديداً پوست تخمم نازک شده(!) چيکار بايد بکنم؟...و طبق معمول هميشه، آقای دکتر يک جواب بی سر و ته به او میداد و گوشی را قطع میکرد و به سراغ بقيۀ سئوالات تخمی شنوندگان میرفت.در برنامههای راديويی نيز، برنامههای روانشناسی تخمی، در بين شنوندگان جايگاه ويژهای داشت و دراين ميان خوانندگان و نوازندگان هم از اين داستان بینصيب نمیماندند و حتماً ترانههايی در وصف تخم و تخمگذار سروده میشد. بطور مثال:- يک تخم دارم، شاه نداره. صورتی داره، ماه نداره...و يا:- هيشکی مثل تو تخم نداره. نه داره. نه میتونه بذاره...زندگی خانوادگی و روابط انسانها نيز جدا از اين تغييرات نبود و حتماً آداب و رسوم و معاشرتهای مردم نيز بر همان اساس تغيير میکرد.
مثلاً مادران به پسران خود میگفتند و نصيحت میکردند که: مادر سعی کن زنی بگيری که واست تخمهای گنده گنده بکنه!!!در هنگام خواستگاری نيز مادر عروس با افاده به خانواده داماد میگفت: خانوادۀ ما اصولاً «تخم بزرگ» هستند. من خودم وقتی تازه ازدواج کرده بودم، يک تخم گذاشتم، اندازۀ هندوانه!!!!...به اسامی افراد و نامهای خانوادگی موجود نيز، احتمالاً چندين اسم و فاميل تخمی اضافه میشد. مثلاً: تخمعلی تخمیزاده، تخمناز تخمینژاد، تخمعباس تخمیپور و...پدربزرگ، مادربزرگها مثل هميشه، شايعه درست میکردند و از تجربيات تخمی خود سخن میگفتند و برای جوانترها داروهای سنتی و گياهی تجويز میکردند و میگفتند:- قديمیها گفتهاند: اگر روزی چهار تا استکان گل گاو زبون بخوری، تخمهات ميشه اندازه نارگيل!!!و يا:- اگر کنجد رو با پوست گردو مخلوط کنی و با هل و نبات بخوری، حتماً تخم دوزرده میکنی! و...مردم هنگام قسمخوردن و يا قسمدادن يکديگر، از قسمهای تخمی نيز استفاده میکردند. مثلاً میگفتند: به جون تخم عزيزم راست میگم! و...و هنگام دعوا و عصبانيت، علاوه بر فحش خواهر و مادر و جد و آبا، به تخمهای هم ديگر نيز فحش میدادند مثلاً: الهی تخمهات بشکنه! الهی تخمهاتو سگ ببره و...!!!در قوانين کشورها نيز احتمالاً چند قانون تخمی به بقيۀ موارد قانونی اضافه میشد و همين موضوع، مقدمۀ بروز يکسری جرم و جنايت تخمی میشد.جنايتکاران جنگی به جای «نسل کشي»، «تخم شکني» میکردند و باندهای تبهکار و مافيايی علاوه برخلافهای قبلی، به جرائم تخمی مانند تخم دزدی و تخم فروشی و قاچاق تخم هم روی میآوردند.حال شما بگوييد، دوران حاملگی بهتر است يا زندگی تخمی؟!!]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25169 Sun, 05 Feb 2012 20:01:31 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25169
روزی یک پری به سراغش اومد و بهش گفت:

آهــو جون!… دوست داری شوهرت چه جور موجودی باشه؟


آهو گفت: یه مرد خونسرد و خشن و زحمتکش.

پری آرزوی اون رو برآورده کرد و آهو با یک الاغ ازدواج کرد.

شش ماه بعد آهو و الاغ برای طلاق و جدایی، سراغ حاکم جنگل رفتند.

حاکم پرسید: علت طلاق؟

آهو گفت: توافق اخلاقی نداریم، این خیلی خره.

حاکم پرسید: دیگه چی؟

آهو گفت: شوخی سرش نمیشه، تا براش عشوه میام جفتک می اندازه.

حاکم پرسید: دیگه چی؟

آهو گفت: آبروم پیش همه رفته، همه میگن شوهرم حماله.

حاکم پرسید: دیگه چی؟

آهو گفت: مشکل مسکن دارم، خونه ام عین طویله است.

حاکم پرسید: دیگه چی؟

آهو گفت: اعصابم را خـرد کرده، هر چی ازش می پرسم مثل خر بهم نگاه می کنه.

حاکم پرسید: دیگه چی؟

آهو گفت: تا بهش یه چیز می گم صداش رو بلند می کنه و عرعر می کنه.

حاکم پرسید:دیگه چی؟

آهو گفت: از من خوشش نمی آد، همه اش میگه لاغر مردنی، تو مثل مانکن ها می مونی.

حاکم رو به الاغ کرد و گفت: آیا همسرت راست میگه؟

الاغ گفت: آره.

حاکم گفت: چرا این کارها رو می کنی ؟

الاغ گفت: واسه اینکه من خرم.

حاکم فکری کرد و گفت: خب خره دیگه … چی کارش میشه کرد.



نتیجه گیری اخلاقی: در انتخاب همسر دقت کنید

مثل آهو فکر نکن ! خر نصبیت می شود !]]>
روزی یک پری به سراغش اومد و بهش گفت:

آهــو جون!… دوست داری شوهرت چه جور موجودی باشه؟


آهو گفت: یه مرد خونسرد و خشن و زحمتکش.

پری آرزوی اون رو برآورده کرد و آهو با یک الاغ ازدواج کرد.

شش ماه بعد آهو و الاغ برای طلاق و جدایی، سراغ حاکم جنگل رفتند.

حاکم پرسید: علت طلاق؟

آهو گفت: توافق اخلاقی نداریم، این خیلی خره.

حاکم پرسید: دیگه چی؟

آهو گفت: شوخی سرش نمیشه، تا براش عشوه میام جفتک می اندازه.

حاکم پرسید: دیگه چی؟

آهو گفت: آبروم پیش همه رفته، همه میگن شوهرم حماله.

حاکم پرسید: دیگه چی؟

آهو گفت: مشکل مسکن دارم، خونه ام عین طویله است.

حاکم پرسید: دیگه چی؟

آهو گفت: اعصابم را خـرد کرده، هر چی ازش می پرسم مثل خر بهم نگاه می کنه.

حاکم پرسید: دیگه چی؟

آهو گفت: تا بهش یه چیز می گم صداش رو بلند می کنه و عرعر می کنه.

حاکم پرسید:دیگه چی؟

آهو گفت: از من خوشش نمی آد، همه اش میگه لاغر مردنی، تو مثل مانکن ها می مونی.

حاکم رو به الاغ کرد و گفت: آیا همسرت راست میگه؟

الاغ گفت: آره.

حاکم گفت: چرا این کارها رو می کنی ؟

الاغ گفت: واسه اینکه من خرم.

حاکم فکری کرد و گفت: خب خره دیگه … چی کارش میشه کرد.



نتیجه گیری اخلاقی: در انتخاب همسر دقت کنید

مثل آهو فکر نکن ! خر نصبیت می شود !]]> http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25168 Sun, 05 Feb 2012 20:00:21 +0000 http://generaleshop.com/forum/showthread.php?tid=25168 یک روز آموزگار از دانش آموزانی که در کلاس بودند پرسید آیا می توانید راهی غیر تکراری برای ابراز عشق ، بیان کنید؟
برخی از دانش آموزان گفتند با بخشیدن عشقشان را معنا می کنند. برخی «دادن گل و هدیه» و «حرف های دلنشین» را راه بیان عشق عنوان کردند. شماری دیگر هم گفتند «با هم بودن در تحمل رنجها و لذت بردن از خوشبختی» را راه بیان عشق می دانند.
در آن بین ، پسری برخاست و پیش از این که شیوه دلخواه خود را برای ابراز عشق بیان کند،
داستان کوتاهی تعریف کرد:

یک روز زن و شوهر جوانی که هر دو زیست شناس بودند طبق معمول برای تحقیق به جنگل رفتند. آنان وقتی به بالای تپّه رسیدند درجا میخکوب شدند. یک قلاده ببر بزرگ، جلوی زن و شوهر ایستاده و به آنان خیره شده بود. شوهر، تفنگ شکاری به همراه نداشت و دیگر راهی برای فرار نبود. رنگ صورت زن و شوهر پریده بود و در مقابل ببر، جرات کوچک ترین حرکتی نداشتند. ببر، آرام به طرف آنان حرکت کرد. همان لحظه، مرد زیست شناس فریاد زنان فرار کرد و همسرش را تنها گذاشت. بلافاصله ببر به سمت شوهر دوید و چند دقیقه بعد ضجه های مرد جوان به گوش زن رسید. ببر رفت و زن زنده ماند.

داستان به اینجا که رسید دانش آموزان شروع کردند به محکوم کردن آن مرد. راوی اما پرسید : آیا می انید آن مرد در لحظه های آخر زندگی اش چه فریاد می زد؟

بچه ها حدس زدند حتما از همسرش معذرت خواسته که او را تنها گذاشته است! راوی جواب داد: نه، آخرین حرف مرد این بود که «عزیزم ، تو بهترین مونسم بودی.از پسرمان خوب مواظبت کن و به او بگو پدرت همیشه عاشقت بود.››

قطره های بلورین اشک، صورت راوی را خیس کرده بود که ادامه داد: همه زیست شناسان می دانند ببر فقط به کسی حمله می کند که حرکتی انجام می دهد و یا فرار می کند. پدر من در آن لحظه وحشتناک ، با فدا کردن جانش پیش مرگ مادرم شد و او را نجات داد. این صادقانه ترین و بی ریاترین ترین راه پدرم برای بیان عشق خود به مادرم و من بود.]]> یک روز آموزگار از دانش آموزانی که در کلاس بودند پرسید آیا می توانید راهی غیر تکراری برای ابراز عشق ، بیان کنید؟
برخی از دانش آموزان گفتند با بخشیدن عشقشان را معنا می کنند. برخی «دادن گل و هدیه» و «حرف های دلنشین» را راه بیان عشق عنوان کردند. شماری دیگر هم گفتند «با هم بودن در تحمل رنجها و لذت بردن از خوشبختی» را راه بیان عشق می دانند.
در آن بین ، پسری برخاست و پیش از این که شیوه دلخواه خود را برای ابراز عشق بیان کند،
داستان کوتاهی تعریف کرد:

یک روز زن و شوهر جوانی که هر دو زیست شناس بودند طبق معمول برای تحقیق به جنگل رفتند. آنان وقتی به بالای تپّه رسیدند درجا میخکوب شدند. یک قلاده ببر بزرگ، جلوی زن و شوهر ایستاده و به آنان خیره شده بود. شوهر، تفنگ شکاری به همراه نداشت و دیگر راهی برای فرار نبود. رنگ صورت زن و شوهر پریده بود و در مقابل ببر، جرات کوچک ترین حرکتی نداشتند. ببر، آرام به طرف آنان حرکت کرد. همان لحظه، مرد زیست شناس فریاد زنان فرار کرد و همسرش را تنها گذاشت. بلافاصله ببر به سمت شوهر دوید و چند دقیقه بعد ضجه های مرد جوان به گوش زن رسید. ببر رفت و زن زنده ماند.

داستان به اینجا که رسید دانش آموزان شروع کردند به محکوم کردن آن مرد. راوی اما پرسید : آیا می انید آن مرد در لحظه های آخر زندگی اش چه فریاد می زد؟

بچه ها حدس زدند حتما از همسرش معذرت خواسته که او را تنها گذاشته است! راوی جواب داد: نه، آخرین حرف مرد این بود که «عزیزم ، تو بهترین مونسم بودی.از پسرمان خوب مواظبت کن و به او بگو پدرت همیشه عاشقت بود.››

قطره های بلورین اشک، صورت راوی را خیس کرده بود که ادامه داد: همه زیست شناسان می دانند ببر فقط به کسی حمله می کند که حرکتی انجام می دهد و یا فرار می کند. پدر من در آن لحظه وحشتناک ، با فدا کردن جانش پیش مرگ مادرم شد و او را نجات داد. این صادقانه ترین و بی ریاترین ترین راه پدرم برای بیان عشق خود به مادرم و من بود.]]>